17-ci esr. Ingiltere.

Yagishli bir gun idi. Korpenin cingiltisi sessizliyi pozurdu. Yenice dunyaya gelmish Elizabet adli bir korpenin sesi galanin her kuncunde seslenirdi.
-Yox, yox Luiza sen ole bilmezsen, sen meni terk ede bilmezsen... Luiza...
-Ona yaxshi bax sevgilim. Onu goru...- son sozlerini deyib, gozlerini ebedi yumdu.
-onu goruyum? Seni olduren bu gizi? Nifret eliyirem sene, sen menim gizim deyilsen, sevdiyim gadini oldurdun...Menim Luizami oldurdun, oldurdun...

10 il sonra.
-Elizabet qaladan uzaqlashma sene yuz defe demishem.
-Margaret xala niye menim valideynlerimm yoxdu?
-Ezizim bu sualin cavabini sene illerle verirem, axi niye yeniden sorushursan?Senin qardashin Cozef var, men varam...
-Cozef meni hec sevmir, mene qatil deyir, men neynemishem axi?
-Menim balam goz yashlari axitma, menim yaziq balam... Atan o murdarlarla mubarize apararkan dunyasini deyishdi, Cozef genc olsa da cox hirslidi, qisas almaq arzusu ile yashayir.
-Onu kim oldurub Margaret xala?
-Lankaster ailesi, illerdin qan davasi surulen Lankasterler ailesi... Aglama qizim, aglama...

1645-ci il.
Yaşıl gözlü, qara saçlı, o qədər də hündür boya malik olmayan gənc bir qız idi. 17 yaşı olsa da özünü uşaq kimi aciz hiss edirdi. Doğulduğunda anasını itirmişdi. Atası, qardaşı onu qatil adlandırırdı. Amma o, günahkar deyildi. Təəssüf ki,cahil insanlar bunu anlaya bilmirdilər. Yalnız Margaret, evdə 20 il il xidmet edən qulluqçu ona mehriban davranırdı. Qalanın divarlarını doğulduğundan bəri tərk etməmişdi. Hər gün pəncərədən günəşin yeni doğuşuna baxıb, səyahət etmək arzusu ilə yaşayırdı.... Evdə qulluqçudan fərqi yox idi, bütün günü mətbəxdə yemək hazırlayar, Margarete yardım edərdi. Özündən 10 yaş böyük olan Cozef günlərlə evdə tapılmırdı, üz-üzə gəldiyində isə onu təhqir edir, ya da heç nə demirdi.
-Qızım özünü niyə yorursan? Mənim mələyim...
-Bu evdə məni heç kəs sevmir Margaret xala.
-Mən sevirəm qızım, mən...
-Bilirəm amma Cozef...
-O da, atan kimi qəddardır,