t ağlamamışdı. Özünü bədbəxtlikdən betər bir vəziyyətdə hiss edirdi. Əlacsız və yazıq...Güclü deyildi...Hər dəfə qəlbinə köks ötürən onu görmək qorxusu ilə 'yaşam'ı üçün nəfəs alırdı. Bu qədər ağlamağına baxmayaraq, göz yaşları qurumaq bilmir, sanki hər zaman ehtiyat su ilə dolu torbalar gizli idi göz qapaqlarında... Bütün qəhər boğazında dolaşıb qalmışdı, qırtlağını sıxır rahat nəfəs almasına imkan vermirdi. Hönkürtü vurmaqdan səsi buruqlaşmış, səs tellərinə müxtəlif təbəqəli tufanlar hakim olmuşdu. Əllərini islaq saçlarına çəkib, barmaqlarını dişli daraq rolu ilə əvəz edərək saçlarının arasından keçirdi. Gözlərini mavi divardan alıb fotoda belə sərt olan Xəzərin simasına atdı. Yaralı-yaralı gülüb, dodağının altı ilə çənəsinin yuxarısındakı kişmiş qəmzələrinə qüssə tozcuqlarını doldurub: "Ehhhh....Xəzər
...ehhhh...Məni öz mavi dənizində boğdun, dərinliklərində batırdın, izsizləşdirdin, yox etdin......." - deyərək, bir azda fotoya gözlərini dikib, sönük mavi bəbəklərini kənarda toxunulmayan səs qurğusuna dikdi. Ayağa qalxıb, axsaq yeriyişlə səs qurğusuna yaxınlaşıb, 'çalışdır' nöqtəsini şıqqıldadıb, yerə çömələrək: "Ahhhh....Neden bana kış dedin, ben senin olmuş idim.... Ahhhh....Neden bana kış dedin, ben senin olmuş idim...." - səs qurğusunun ucaldanından çıxan dalğalı səsə ortaq olaraq qısılmış səslə zümzümələdi...
***
28 İL ƏVVƏL...
Həvvaya edilən pisliyin üstündən 2 həftə keçmiş və çirklənmiş bədənini ləyaqətinə yaraşdırmadığından heç kimə görünməmək üçün otağından kənara çıxmamışdı. Atası Bəhmən Poladovun o qəddar görünüşünə baxmayaraq, iki övladının qayğısına hər zaman qalmış və anasının xatirəsinə xəyanət etməmişdi. Həvvayla bu 2 həftə ərzində maraqlanmış, nəyi olduğunu, bəlkə xəstəliyə tutulduğunu, soyuqladığını düşünüb narahat olaraq başına pərvanə tək fırlanmışdı. Həvva atasının ona qarşı olan sevgisinə hər zaman heyran qalmışdı, bəlkə də anasının əmanəti olduğundan anasına olan sevgini Həvvaya vermişdi. Həvva anasını heç vaxt görməsə də, anasının