adını daşıyaraq Poladovların yaddaşından silinməsinə izn vermirdi. Bəhmən Poladov Həvvaya anasına çox bənzədiyini, həm daxili təbiəti, həm xarici ilə sanki anasının əkizi olduğunu söylərdi. Ən çox atasının yanında üzü qaralı olmuşdu, hər hansı bir günahın cəzasının qurbanı olmuş və xəcalətindən yarpaq kimi solmuş xəzanlaşaraq ovulub tökülmüşdü. Həşimlə danışmalı idi, nədə olsa bu gün son günü idi. Çarpayısından qalxıb, qapısından çıxaraq Həşimin ola biləcəyi yeri - eyvanın küncünü təxmin edərək ora doğru irəlilədi. Ona yaxınlaşıb, boğazında düyümləşib qalınlaşan səsini təmizləyərək qara kresloda əyləşərək: "Həşim...Danışm
alıyıq" - sözlərini desə də, Həşim heç bir təsir bağışlamadan fikirli-fikirli əlindəki üzəri qara dərili olan kitabçaya baxdı. Bir daha şansını sınamaq adına cəhd edərək: "Xahiş, Həşim. Məni dinləməlisən" - deməsini önəmsəməyərək boş baxışlarını kitabçanın üzərində gəzdirdi. Həvvanın gözləri dolaraq: "Hə..Həş..iim" - titrək səslə yenidən dilləndi.
Həşim daha da sakitliyini qorumayaraq: "Nə var Həvva ??!!! Nə var??!!" - deyərək, üzərinə qışqırdı.
Həvva gözlərinin yaşla dolması ilə, başını aşağı əyib, gizlətməyə çalışaraq: "Sadəcə danışmaq istəyirdim" - deyib, köynəyinin ətəyini əlləri ilə qavrayıb, didişdirdi.
Həşim kobud səslə: "Heç bir şey haqqında danışmaq istəmirəm. Danışıb beyinimi boş-boş şeylərlə doldurmaq istəmirəm. Mənim üçün sadəcə düşünə biləcəyim bir şey varsa, o da Fərəhdir. Artıq neçə müddətdir xəbər yoxdur ondan, başımı itirəcəm başımı!!!!" - yüksək emosiya ilə deyərək, gözlərini böyüdüb qarşısına baxdı.
Həvva dərindən nəfəsini alaraq başını sallayıb: "Üzrlü say...Haqlısan..." - deyərək, əyləşdiyi yerdən qalxaraq, azca əyilib qolunu Həşimin boyununa dolayaraq: "Sadəcə səni çox istədiyimi bil hər zaman...Özünü də günahlandırma..."- qulağına fısıldayıb, gözündən axan yaşı barmaqlarının arasında sıxışdırıb yox edərək, geri çəkildi. Həşimin üzünə baxmadan sürətlə arxasını dönüb onun çaşqın baxışları altında zala daxil olaraq,