baxışlarını divara zilləməsinə dikib, bütün qanına dolan peşmanlıq hissi ilə: "Həvva..." - deyə bildi sadəcə....
***
***
Ayşulə Toğrulun otağında dayanaraq, düz 15 dəqiqə onun xəstələrin tarixini gözdən keçirməsini ayaqda dikilərək izləyirdi. Toğrulun gözünü belə sənədlərdən çəkmədən bütün diqqətini ora verərək təhlil etməsi canını sıxmışdı. Xalatının cibindəki telefonun zəng tonunun otaqda əks-səda etməsi ilə Toğrulun diqqətini öz üzərinə çəkə bilmişdi. Xəfif gülümsəyib, gözlərini azca qısaraq Toğrulun sərt nəzərlərinə baxmayaraq, mimikası ilə üzr istəyib, telefonunu çıxardıqda zəng edən 'Xəzər
♥ ' yazısına baxıb, gözlərini qırpmadan adının üzərinə baxışlarını sabitlədi. Toğrulun: "Telefonla baxışman bitdisə, indi cavabla zəngin səsi başıma düşdü" - qaşlarını çatıb, qalın səslə dedikdə, Ayşulə telefonun söndür nöqtəsini basaraq: "Önəmsiz" - deyib zəngi rədd etdi.
Toğrul bir-iki saniyə Ayşuləyə baxıb, başını 'elə olsun' deyirmiş kimi tərpədib, yenidən sənədləri təhlil etməyə geri döndü. Ancaq yenə eşitdiyi zəng səsi ilə əsəblərinin tarama çəkildiyini hiss edərək: "Aç o telefonu!" - deyib, səsini qaldırdı.
Ayşulə Toğrulun sərt görüntüsündən qorxmasından əlavə səsini qaldırmasına ürküb, telefonu çıxardaraq 'Xəzər ♥ ' yazısına bir də baxıb, arxasını çönərək otaqdan çıxmaq istədikdə Toğrulun: "Sənə otaqdan çıx demədim! Telefonu aç dedim!" - səs tonunun bir azda qaldırmasına irkilib, yenidən Toğrula tərəf dönərək, 'cavabla' tuşuna toxunaraq, telefonu qulağına doğru götürdü. Xəzərin: "Axır ki cavablandırdın" - deyib, gülüşü qulaqlarına doldu.
Ayşulə soyuqqanlılıqla: "Eşidirəm, Xəzər" - deyərək, hələ də incik olduğunu üstü örtülü olsa da, bildirdi.
Xəzər nəfəsini sıxıntı ilə buraxaraq: "Bu gün səni bir yerə aparmaq istəyirdim, ancaq görünür mənə hələ də hirslisən" - deyərək, səsini ciddiləşdirdi.
Ayşulənin bir anlıq ürəyi sevinclənsə də, sonradan küskünlüyünü qoruyub: "Gəlmək istəmirəm" - deyərək, masada qələmi ilə ritm tutan Toğrula baxdı.
Xəzər heç də məğlub