imiş. Aynurun cavab yazmaması, hətta məktubu aldıqdan sonra qızların gülüşməsi Kənanın qəlbini çox incidibmiş.
Sənan onu da bildirdi ki, Kənan futbolu çox sevirdi. Yaşına, artıq tələbə olmasına baxmayaraq özündən yaşca balacalarla futbol oynayırmış. Evin kiçiyi olduğuna görə çox ərköyün imiş. Həmişə özünü uşaq hesab edər, uşaq kimi hərəkətlər edərdi. Qısacası uşaq olmağı çox sevərmiş Kənan.
Artıq aylar keçib. Aynur hələ də özünə gəlməyib. Elə gün olmur ki, o səhər - axşam Kənanın şəklinə baxıb göz yaşı tökməsin, elə gün olmur ki, öz ozünü imtahana çəkib özünü günahkar çıxarmasın. Artıq həyatdan küskün vəziyyətdə yaşayır. Allahdan tək arzusu isə bir daha kimsə tərəfindən sevgi etirafı eşitməməkdi. Çünki, bunu Kənana haqsızlıq kimi düşünürdü.
Artıq Kənanin ölümünü bildiyi gündən bəri hər dəfə Bakıya gələndə mütləq amma mütləq Kənangilin küçəsinə gedər, onların evlərinə, pəncərlərinə, Kənangilin həmişə futbol oynadıqları yerə baxib acı-acı göz yaşı tökürdü.
Kənanın ölümünə səbəb nə idi bilmirdi, amma özünü günahkar hiss edirdi Kənanın qarşısında. Artıq onun sevgisinə də inanırdı, yazdığı məktuba da. Amma nə fayda olan olmuşdu. Nə Kənan həyatda idi, nə də onun məktubu. Tək təsəllisi kiçik oyuncaq ayısı - Kənanı, Sənanın şəkilləri içərisindən götürdüyü Kənanın şəkili, bir də Kənanın çox sevdiyi Rafet El Roman mahnıları olmuşdu. Ən çox da Rafetin "Son məktub" mahnısı.
Heç cür Kənanını gördüyü son günü unuda bilmirdi. Onun üzündə ki, kədəri, gözlərində ki, qəmi. Hətta Kənanın onun üçün son gün qoyduğu mahnıda deyilən "acıya alışarsan" sözü ox olub ürəyinə sancılırdı. O heç cür bu acıya alışa bilmirdi. Əksinə günü-gündən yarası köz olub onu yandırırdı.
Kənanın şəkili qarşısında tək işlətdiyi söz isə "Gecikdim" idi. Bəli Aynur gecikmişdi. Kənanı sevməyə, onun saf sevgisinə, ilk dəfə edilən sevgi etirafına qarşılıq verməyə gecikmişdi. Bu gecikmə ömrü boyu onun çəkilməz yükü, dərdi olacaqdı.
Kənanın harda öldüyünə gəldikdə isə, Kənan ilk dəfə Aynuru gördüyü yerdə, ən