şalvarımla, qırmızı köynəyimi geyindim və nənəmin xeyir-duasını aldıqdan sonra qaçaraq evdən çıxdım. Həyətdə gözləyən taksiyə doğru irəlilədim və qapını açıb əyləşdim. Bir saatlıq yoldan sonra taksi şirkətin qarşısında dayandı. Cəld pulu ödəyib maşından endim və iti addımlarla içəri daxil oldum. Bir-iki tanıdıq insanın süni gülüşünə qarşı eyni tərzdə cavab verib otağıma qalxdım. Çantamı kənara qoyub çox vaxt itirmədən masa arxasına keçib işə qoyuldum. Saatlarla işləməyimin ardından belimdəki ağrıyla inildəyərək geriyə söykəndim. Off! Hər tərəfim tutulmuşdu. Tərpənmədən saatlarla eyni vəziyyətdə qalanda sonu belə olacaqdı, təbii ki. Bir tərəfdən də səhər heçnə yemədiyim üçün mədəm aclıqdan fövqəladə vəziyyət elan etmişdi. Ağrıyan boynumu yana oynatmağımla gözüm qapının pərvazına söykənmiş Sənana ilişdi. Nə qədər vaxtı ordadı? Tərəddütlə içəri daxil olub masanın qarşısında dayandı. Gərgin görünürdü.

"Qapını döydüm ancaq eşitmədin" - dedi yarıağız gülüşlə.

"Başım yaman qarışıb. Keç əyləş" - əlimlə kreslonu işarə etdim.

"Suay, əslində mən başqa şey üçün gəlmişdim" - susdu - "Dünən olanlar..."

"Unut getsin" - mən çoxdan unutmuşdum. Qaşları təəccüblə havalandı.

"Ciddisən?" - bu vəziyyətinə gülmək istəsəm də ciddi havaya büründüm.

"Yox" - quru səslə dilləndim. Qaşlarını çatdı.

"Ciddi deyiləm, acam" - bir anlıq çaşqınlıq yaşasa da sonra anlamış kimi otuz-iki dişini göstərəcək tərzdə gülümsədi.
_______________________________________________________

"Necədi, bəyəndin?"

"Çox gözəldi" - dedim heyranlıq dolu baxışlarımı ətrafda gəzdirərək. Sənanla şirkətə yaxın, olduqca şirin bir restorana gəlmişdik. Şirkətdəki bəzi işçilərin maraq dolu baxışlarından başqa hər şey mükəmməl idi. Sifarişlərimiz gəldikdən sonra iştahla yeməkləri gözdən keçirdim. Çox ac idim...

"Elə baxma, başla" - Sənan gülümsəyərək dilləndiyində vaxt itirmədən yeməyə qoyuldum. Mmmm...Çox dadlı idi.

"Necədi, bəyəndin?".

"Ləziz" - cavabıma qarşı gülümsədi və çəngəlindəki əti