!
_______________________________________________________

Qırılma səsiylə yerimdən dik atıldım. Bu da nə idi belə? Nənə?! Ağlıma gələn düşüncəylə cəld yerimdən götürüldüm. Mətbəxin qapısından gördüyümlə sanki qanım damarlarımda dondu. Nənəm mətbəx masasına tutunmuş hər an yıxılacaq vəziyyətdəydi.

"Nənə?!" - cəld qoluna girib yavaşca stula əyləşməsinə kömək etdim. Gözümü ətrafdakı şüşə qırıntılarına çevirdim. Bu vəziyyəti neçə dəfə yaşadığımızı artıq unutmuşdum.

"Sakit ol, qızım, y-axşıyam".

"H-əkimi çağırım?" - səsimin titrəməsinə əngəl ola bilməmişdim. Ayağıma batan şüşə qırıntılarına fikir vermədən qarşısında diz çökdüm. Əllərini əlimə aldım. Buz bağlamış yumşaq əllərini cəld dodalarıma götürüb qızdırmaq istərcəsinə öpdüm.

"Qorxma, bala, yaxşıyam" - gözlərini ağır-ağır yumub açdı. Bilirdim deyildi! Heç yaxşı deyildi! Ağarmış siması, buz bağlamış bədəni haqlı olduğumu göstərirdi. Lənətə gəlsin...! Mən haqlı olmaq istəmirdim! Döşəmədəki şüşə qırıntılarından ehtiyat edərək ayağa qalxdım. Qarşıdakı şkafdan təmiz stəkan çıxarıb su ilə doldurdum. Çəkəcəyi açıb nənəmin belə zamanlarda içdiyi dərmanı götürdüm və su ilə birlikdə ona uzatdım. Dərmanı ağzına atıb suyu da üzərindən içdi. Dərman birazdan təsirini göstərməli idi.

"Gəl" - dərmanını içdikdən sonra qoluna girdim. Asta addımlarla mətbəxdən çıxıb otağına doğru yönəldik. Yatağa yatırıb üstünü yaxşıca örtdüm və yatağın kənarında kiçik yer ayırıb əyləşdim.

"İndi necə hiss edirsən? Daha yaxşısan? - çətinliklə nəfəs aldı.

"Qorxma, qızım, daha yaxşıyam" - dərman artıq təsirini göstərirdi.

Nə qədər vaxtdı burada oturub onu izlədiyimi bilmirəm. Dəqiqələrləmi? Saatlarlamı? Artıq dan yeri sökülür, ətraf işıqlanmağa başlayırdı. Mənsə bir saniyə belə ondan gözümü ayırmırdım. Onsuz nə edərdim axı mən? Ona bir şey olsa...Mənim həyatım iki il əvvəl dəyişdi. Nənəmin xəstəliyini öyrənəndə içində sadəcə nənəm və mən olan sakit, dinc həyatımız başıma uçdu. Bir qızın həyatı daha nə qədər bərbad ola bilər