axı? Mənim nənəm, tək ailəm ağır xəstəydi. Qan xərçəngi...Boğazıma oturan yumruya inad zorla udqundum. Bunu qəbul etmək o qədər çətin idi ki. Öncələr nə edəcəyimi, bununla necə yaşayacağımı bilmirdim. Haqsız deyildim axı...Bir insanın xəyal belə etməkdən qorxduğu şeyləri yaşayırdım. Mən neyləyərəm onsuz? Atama hər zaman borclu olacam. Onun maddi yardımı ilə nənəmi ən yaxşı həkimlərə apardım. Ən yaxşı xəstaxanalarda müalicə aldı. Ancaq bu qədərdi...Əlimdən gələn sadəcə bu qədərdi...Lənətə gəlsin ki, onu yaşatmağın başqa yolunu bilmirdim! Əlimi titrəyən dodaqlarıma basdırdım. Hər keçən gün daha da təslim olurdu xəstəliyə. Bir gün onsuz həyata oyanacağımı bilmək o qədər ağır gəlir ki. Hələ o gün yaxındısa...

Həmin gecənin üstündən iki gün keçmişdi. Nənəm özünü nisbətən daha yaxşı hiss etməyə başlamışdı. Dəqiqələrlədi ki, şirkətə geyinməyə paltar axtarırdım. Böyük səylərdən sonra istədiyimi tapmışdım. Dizdən üç barmaq aşağı zümrüd rəngli ətəklə, qara dirsəkdən olan sadə köynəyi üzərimə keçirdim. Saçlarımı olduğu kimi açıq buraxıb, hər zamankı kimi sadə makiyaj etdim. Otaqdan çıxmağımla mətbəxdən gələn ləzzətli qoxu burnuma doldu. Mmmm...

"Bəh, bəh...Təranə xanım bunları nəyə borcluyuq?" - deyə soruşdum qapının pərvazına söykənərək. Nənəm mətbəxin içində get-gəldəydi. Səsimi eşidən kimi ayaq saxlayıb mənə tərəf döndü.

"Eşidən elə biləcək heç bişirmirəm " - dilləndi yalançı incikliklə. İçəri girdim. Həmişəki kimi yanağına yumşaq öpüş qondurub masa arxasında əyləşdim. Həmin dəqiqə yumuşamışdı. Çayları masaya yerləşdirib qarşımda əyləşdi.

"Suay, bu gün yeməkdən sonra Aynur xalangilə getmək istəyirəm. Çoxdandı görüşmürük. Bilirsən ayağına görə o gələ bilmir. Mən də getmirəm deyə giley-güzar edir" - nənəmin sözləriylə gözlərimi masadan qaldırıb ona çevirdim. Aynur xalagil bizim köhnə qonşumuz həm də nənəmin ən yaxın rəfiqəsi idi. Onun xətrini çox istəyirdim, ancaq ki, nənəmi tək buraxa bilməzdim.

"Nənə, sən məni gözlə işdən gələndə birlikdə gedərik. Hə?" -