- sözlərimə qarşı dərindən nəfəs aldı.

"Bilirsən yaşlı adamdı erkən yatır. Axşam gedib narahatçılıq vermək istəmirəm. Nə qədər tez getsəm o qədər yaxşıdı" - Axı mən onu necə yalnız buraxım. Başına yolda bir iş gəlsə?

"Qızım, narahat olma burda taksiyə oturub oradaca düşəcəm. Həm elədə uzaq qalmırlar ki" - sanki düşüncələrimi oxumuş kimi dilləndi.

"Yaxşı" - istədiyini alacaqdı bilirəm. Tərslikdə tam da nənəmin qızıydım.
_______________________________________________________

Artıq şirkətə gəldiyim bir saat olmuşdu. Hələki hər şey yolunda gedirdi. Zənnimcə, layihə üç həftədən tez bitəcəkdi. Qapı döyüldü və ardından Lalənin sarı saçları göründü. İki əli də dolu olduğu üçün içəri daxil olub qapını ayağı ilə itələdi. Gülümsədim. Bu hərəkətindən belə zərafətlik yağırdı.

"Dedim gözəl memarımıza basqın edim görüm işləyir yoxsa tənbəllik edir" - gözlərini qıyıb yarımağız gülüşlə dilləndi. Çayları masaya yerləşdirib kresloya əyləşdi.

"Səncə hansıdı?" - qaşımın birini havaya qaldıraraq soruşdum.

"Məncə tənbəllik edirsən" - deməyi ilə ikimizdə şən qəhqəhə atdıq.

"Zarafatsız, Sənandan eşitdiyimə görə çox çalışırsan" - çayına uzandı.

"Bu işə ehtiyacım var" - artıq nənəmin müalicəsinə görə atamdan pul almaq istəmirdim.

"Həm də öz işimi sevirəm" - gülümsədim və çayımı əlimə alıb dodaqlarma götürdüm.

"Səndə alınacaq. Mən də əvvəllər özümü təsdiqləmək üçün gecə-gündüz çalışırdım. Çünki bu şansı hər kəs əldə edə bilməzdi"

"Şans? Əgər çox çalışmısansa şans burda heç bir rol oynamır" - gülümsədi.

"Bəzən şans, çox çalışmaqdan öncə gəlir". Bu fikirlə razı deyildim. Yalnız çox çalışdığın zaman şans əldə edə bilərsən. Elə mənim kimi...

"Niyə belə düşünürsən?"- maraqlı idi.Ağzını açmaq istəyirdi ki telefonu zəng çaldı. Kimin zəng etdiyinə baxdı, lakin cavablamadı.

"Mən gedim şöbədən zəng edirlər. Gərək başlarının üstündə dayanım" - deyinərək ayağa qalxıb çayını əlinə aldı.

"Gəldiyin üçün çox sağol. Hə, birdə" - əlimdəki çayı qaldırdım -