"bunun üçün" - gülümsədi.

"Hər zaman" - dedi və asta addımlarla otaqdan çıxdı. Yenidən işimə dönəcəkdim ki, telefonumun zəngi ilə əl saxladım. Nənəm zəng edirdi. Yəqin ki çatdığını xəbər verəcək. Gülümsəyərək telefonu qulağıma götürdüm.

"Alo? Nənə?" - telefonun digər tərəfindən hay-küy səsləri qulağıma doldu.

"Nənə?!" - əlim-ayağım əsməyə başlamışdı. Nə baş verirdi?! Arxadan oğlan səsi eşidildi və söylədikləri ilə qanım dondu. Gerisini eşitməz oldum... Udqunmaq istədim, ancaq mümkün deyildi.

"H-hansı xəstəxa-na?" - güclə tapdığım səsimlə dilləndim. Cavabımı aldıqdan sonra titrəyən əllərimlə telefonu qulağımdan endirdim. Nənə? Yaşlarla dolu boş baxışlarımı divara dikdim. Ona bir şey olması ehtimalı...Yox! yox! Başımı iki yana silkələdim. Cəld ayağa qalxmdım. Ona heçnə olmayacaqdı! İti addımlarla otaqdan çıxıb liftə doğru qaçmağa başladım. Gözlərimə dolan yaşlardan ətraf bulanıqlaşmışdı.Və...liftin açılması ilə güclü bədənlə toqquşdum. Onsuzda ayaq üstə güclə duran bədənim elə bunu gözləyirmiş kimi soyuq döşəməylə qovuşacağı zaman güclü qollar tərəfindən əngəlləndi. Sanki bu anı daha öncə də yaşamışdım. Burnuma dolan tanış qoxuyla donmuş beynim də bunu təsdiqlədi.

"Təəssüf, bu dəfə salfetim yoxdu. Burnunun suyunu qoluna silməli olacaqsan". Eşitdiklərimlə sanki ayaqlarım yerə yapışdı. Bir dəqiqə, bu səsin sahibini tanımışdım...

Niyə hər kəs, hər şey bu qədər duyğusuzlaşıb, qəddarlaşıb? Həyat mı bizi buna vadar edir, yoxsa biz mi