Offf! Lənətə gələsən! Bu telefonu biri söndürsün..! Başımı yastığın altına saldım! Nə fayda...Sanki telefon qəsdimə durmuş kimi susmurdu!

"Off!" - çarəsiz qalıb yastığı hirslə kənara atdım. Gözümü açmadan əlimi kənardakı çəkməcənin üzərində gəzdirdim. Budur, əlimə gələn telefonla kimin zəng etdiyinə baxmadan qulağıma qoydum.

"Suay!" - deyə qarşıdan gələn çığırma səsi ilə üzümü turşudub, cəld telefonu qulağımdan uzaqlaşdırım. Təbii ki, səhərin gözü açılmamış zəng edən Nərmindən başqası ola bilməzdi. Bu qızın gecələr yatıb-yatmadığına hərdən şübhə edirəm, doğrusu. Yenidən telefonu qulağıma götürüb dinləməyə çalışdım. Təbii, belə cır səsi necə dinləmək olarsa.

"Suay, indi oyandım demə!" - deyə çığırması ilə artıq beynim zonquldamağa başlamışdı.

"Dünya hələ oyanmayıb, mənim oyanmamağımın nəyi qəribədi?" - deyə qəribə cümlə qurdum. Bunun üçün özümü mütləq cəzalandırmalı idim.

"Saata bax" - bu dəfə yavaş tərzdə dillənməsi ilə telefonu asta hərəkətlə qulağımdan uzaqlaşdırdım. Zorla gözümün birini açıb divardakı saata baxmağımla yerimdən dik atıldım. Gecikmişdim!

"Zəhrimara qalasan!" - hirslə telefonu kənara atıb, cəld yerimdən götürüldüm. Əl-üzümü yumaq üçün hamama tərəf qaçırdım ki, ayağımın stula ilişməsi ilə soyuq döşəməni qucaqladım.

"Offf! Zibilə qalasan!".

"Suay, nolub, qızım?!" - deyə nənəm həyəcanla içəri girdi. Birtəhər bədənimi döşəmədən ayırıb yerdə oturaq vəziyyətə gəldim. Ağrıyan ayağımı əlimə alıb ovuşdurmağa başladım.

"Döşəməmizi çox sevdiyimi demişdim?" - ağrıya görə üzümü turşudaraq soruşdum. Sualıma qarşı nənəm çaşqınlıqla üzümə baxdı.

"Nə danışırsan, ay bala?".

"Deyəsən, nəvənə yenidən gəzməyi öyrətməli olacaqsan, Təranə xanım" - istehza dolu cümləmə qarşı qaşlarını çatdı.

"Böyüyüb məni dolayır" - dedi zarafatyana əsəblə. Bu hərəkətinə gülümsəyəcəkdim ki...Zibilə qalasan! Gecikirdim! Ayağımın ağrısına əhəmiyyət vermədən cəld yerdən götürülüb hamam otağına qaçdım. Gündəlik işimi gördükdən sonra ilk əlimə gələn cins