a Laylanı sevirdi. Azad ilk dəfə sevirdi. Qalib olanın özü olduğunu düşünürdü.Amma bir şeyi unutmuşdu. Xəyanətə uğramış aşiq və nifrət dolu bir adam . Səlim. İndi Səlimi rəqib olaraq belə görmürdü...
-----------------------------------------
Laylanın edə biləcəyi tək şey otağının bir küncüne qısılıb ağlamaq idi. Axı o bilirdi. Bilirdiki Azadı yox Səlimi sevir. Atası demişdiki Azad mütləq ona zəng vuracaq. Layla bu günahla necə yaşayacağını da bilmirdi. Zöhrənin həyatını məhv edəcəkdi. Əslində qaçıb getməyi düşünmüşdü. Amma atası tək sığınacağı idi. Qorxurdu ondan uzaqda yox olmaqdan qorxurdu. Bəs istədiyi bu deyilmiydi 'yox olmaq' Bir şəkər misalı yağışda ərimək...
Laylanın çalan telfonu fikirlərini bir anlıq dayandırmışdı.
" Bəli."
" Mənəm Layla...Azad."
Laylanın gözyaşları yenə axırdı. Boğazındakı yumruq daha da böyüyürdü
" Layla ordasan?"
.Azad zəng vurub vurmamaq arasında çox gedib gəlmişdi. Amma hisslərinə məğlub olmuşdu.
" Burdayam " Laylanın səsi düşündüyündən daha dəqiq çıxmışdı
" Layla bəlkə biz görüşək? Danışmalı olduğumuz şeylər var. "
" Mən sizə biraz sonra xəbər versəm olar. .."
" Hə əlbəttə"
Layla telfonu söndürüb atasının yanına getdi
" Azad mənimlə görüşmək istəyir. "
Fuad bəyin üzündə yaranan gülüş, Laylanın mədəsini bulandırırdı
" Nə vaxt görüşəcəksiniz?"
" Mən hələ cavabımı verməmişəm. "
" Layla! Tez zəng vurub görüş təyin et."
" İstəmirəm ata..." səsi o qədər zəif çıxmışdıki atasının eşidib eşitmədiyinə əmin deyildi.
" Biz bunu danışmışıq.Get dediyimi et. "
" Hər şey pul deyil ata. Mən Azadı sevmirəm."
" Sevgi sizin uydurduğunuz yalandan başqa birşey deyil! Get və dediyimi et."
-----------------------------------------
Layla üçün həyatının görüşü idi bu.Fərqi isə bu idiki...bu görüş onu çıxmaza sürükləyirdi...
Gəldikləri restoran olduqca göstərişli idi. Layla ətrafı incələyərək əlini paltarının ətəyini sildi.Bu qədər tez tərləməyi normal deyildi. Sükutu pozan Azad oldu
" Layla sən bilirsən mən evliyəm"
" Bağışlayın