u yol izləyirdi.
Qapıya başını söykəyib nəfəsini nizama salmağa çalışdı eyni vaxtda zəngi sıxırdı....keçən 1 neçə dəqiqə ömründən illər qoparıp aparırdı.Bəlkə Layla indi ölürdü və o çatmamışdı. Zöhrə qapını açıb qardaşını süzdü
" Nə olub sənə?"
" Azad hanı?"
" Evdə qalmağını istəmədim. "
" Hara getdi?"
" Digər evlərdən birinə."
" Lənətə gəlsin hansı evə?"
" Bilmirəm Səlim...nə baş verib? "
" Laylanın həyatı təklükədədi."
" Betər olsun! "
" Onun günahı yoxdu Zöhrə. Bunu səninlə danışacam. Amma əvvəl Laylanı tapmalıyam. "
Səlim Azada zəng vursada ancaq 6 ci çağırışda açmışdı
" Bu telfonu tez aç!"
" Başdan xarab bu saatda niyə zəng vurmusan?!"
" Sənin üzündən Layla özünü öldürəcək! "
Azad yatdığı yerdən cəld qalxdı. Paltarları üstünə keçirib, eyni vaxtda Səlimlə danışırdı.
" Səni evdən götürəcəm."
-----------------------------------------
Layla başqa çıxış yolu tapa bilmirdi. Madam ki ona qapı açmayacaqdılar...o da divarları dağıdacaqdı. Layla gəldiyi yerə baxdı. Yol boyu uçurumlar bir birini əvəz edirdi. Ağlamamaq üçün çox cəhd göstərmişdi amma alınmırdı. İnsan olduğunu anladığı gündən bəri heç xöşbəxt olmamışdı. Hekayəsinin yaxşı bitəcəyinə ümid edirdi...hekayəsi bitirdi amma hüsranla...maşından enib baqajı açdı. Azadla görüşmədən əvvəl baqaja atdığı kiçik çantadan rahat paltarlar götürüb yenidən maşına keçdi. Planlamamışdı bunu amma şüuraltına yerləşmişdi. Paltarını dəyişib maşından endi. Səmaya az-az ulduzlar səpələnmişdi. Saat gecə 3 ü göstərirdi. Layla heç qorxmurdu. Ağır ama iti addımlarla böyük bir daşın üstünə çıxdı.
" Bu heç ağrıtmayacaq."
Gözlərini yumub dərindən nəfəs aldı. Təmiz hava ciyərlərinə dolarkən, burnunu sızladırdı. Öldükdən sonra ona nə olacağı haqda heçnə bilmirdi. Amma nəfəs almağın gözəlliyini unutmaq istəmirdi. Havanı qoparırcasına bir nəfəs daha aldı...və təkrar yenə....10 dəqiqə idi ki həqiqətən nəfəs alırdı. Əzbərdən yox, avtomatik yox...istəyərək nəfəs alırdı. Nəfəs almaqda bu qədər yorarmış məgər. İndi tez-tez