i qırılmışdı. Niyəsini özüdə anlamırdı. Səlimin sevinci yerə göyə sığımırdı. Evdən heçnə demədən çıxdı. O gedirdi Laylasına gedirdi..İnsan varolduğu ilk andan düşünür. Düşünmək sanki bizim boynumuza qoyulan cəzadır və biz bunun cəza olduğunu anlaya bilmirik. Bizi pis və ya yaxşı edən düşündüklərimizdir...İndi hamı düşünür...yemək yeyərkən, dərs də, iş də, əyləncə də, hətta sevdiyiniz biriylə vaxt geçirərkən belə...bu hekayədə ən çox düşünən Azad idi. O yuxusunda da düşünürdü...
Azad 15 dəqiqədirki baxdığı qəhvə fincanından gözünü çəkib, qeyri/ixtiyari dərindən nəfəs aldı. 2 gün idi ki Layla getmişdi. 1 gündən 1 neçə saat artıq idi ki Səlim də getmişdi. Fuad bəy evdə boş divara baxırdı. Azad getməmişdi. Çünki gedəcək bir yer yox idi. İnsanın getmək üçün səbəblərə ehtiyacı var. Azad sevgini səbəb bilib səhra da Məcnun ola bilməzdi. Çünki o bilirdi...bilirdi ki heç bir duyğu qalıcı deyil. O bilirdiki eşqin ömrü azdı, eşqdən geriyə qalan sevgi pöhrələrinə isə qətiyyən su vermək niyyəti yox idi. O pöhrələr qaranlıq bir yer də qurumağa məhkum idi.
Azad stulunu ayağıyla geriyə itələyib ayağa qalxdı. Sağ əli saçlarını darayıb, əvvəlki yerinə qayıtdı. Qətiyyətli şəkildə otaqdan çıxıb, qaraja endi. Səlimə zəng vursa da açmayacağını bilirdi. Və o başqa bir şey də bilirdi...Səlimin bilmədiyi. Azad Laylanın yerini bilirdi...
Səlim Layla itəndən sonra ona demişdiki
" Azad sən onu sevmirsən. Zərrə narahat görünmürsən."
Azad onda demək istəyirdi ki "Gerçək budur ki sən sevmirsən. Layla bir anda getdi və sən dalınca getmədin. Mən də getmədim. Amma mənə hər şeyi çatdıracaq adam göndərdim. " O adam ki Laylaya yaxınlaşmadan hər şeyi nəzarət də saxlayacaqdı. Uçurumu, baqajı,dəvətsiz qonağı, O oğlanın Laylanı özüylə aparmasını. Düzdü Azad bilmirdiki o oğlan kimdi amma yerini bilirdi. İndi bunu etməliydi. Heç düşünmədən ,rolu ucqar kənddəki evə çevirməliydi. Axı o hələ də düşünürdü. Vaxt itirmədən bir mahnı mırıldanmalı və düşüncələrini qovmalı