ə doğrulub masaya baxdı.
" Mən yeməyə gedim, yoxsa o mənə gəlsin? "
" O sənə gəlsin."
Səlim padnosu onun dizlərinin üstünə qoydu.
" Bu ki çox dadlı görünür."
" O sadəcə yumurtadı."
" Dadlı görünən yumurta."
Çəngəlini pomidora batırıb ağzına atdı.
" Azad burdadı. "
Xəzri o qədər sakit danışırdıki sanki bu adi bir şeydi
" Səlimlə meşə də danışırlar və yaxud dalaşırlar."
" Sən onlarla niyə getmədin?"
" Mənə nə."
" Necə yəni mənə nə?"
" Səninlə danışmağa getsəydi mən də gedərdim. Amma o ikisiylə maraqlanmıram."
" Onlar bir-birini öldürəcək. "
" Əmin ol ki heç biri səni canından dəyərli görmür. Onlar ümumiyyətlə kordu. Sənin məcburiyyətini görməyəcək qədər kor. Amma mən kor deyiləm. Necə ki qayanın üstündə qaraltını gördüm, məcburiyyətinidə görürəm. Məcbur deyilsən Layla. Əmrləri yerinə yetirməyə, yeti bilmirsənsə ölməyə, onlarla getməyə, əvvəlki həyatına məcbur deyilsən. İndi nə etmək istəyitsənsə onu edəcəksən. Və mən səni buna məcbur edəcəm."
Bəlkə bu söht çox başqa yerlərə, çox dərinlə gedə bilərdi. Əgər Xəzrinin sözünü güllə səsi kəsməsəydi...Azad'dan

Salam, əzizim...sənə heç kim mənim kimi "salam" deməyəcək. Dediklərini sanacaqlar amma alınmayacaq.
Salam, sevgim...səni heç kim mənim kimi sevməyəcək. Mənim qədər sevə bilərlər ancaq mənim kimi alınmayacaq.
Salam, yuxum...səni heç kimi yuxularını bəzə deyə yatmayacaq. Oyaqkən düşünə bilərlər amma yatan da alınmayacaq.
Salam, vicdan haqqım.Salam, vicdan səsim. Salam, "salam" verəndə qəlbimi ağrıdan, həzin nəğməm. Salam, "salam" ı mənimçün dəyərli qılan, isti rüzigarım. Salam, adı məlum...adı məchul bütün hisslərim, bütün insanlığım, özüm...
"Salam, Laylam"
-----------------------------------------
Azadın kürəyi soyuq otla təmasdan məmnun deyildi.Orda xırda daşlar, ağac parçaları vardı. Sevgi böyük günahmış. Qınamaq ən asan vərdiş. Nə idi onun günahı...evli olmaq. Amma o istəmədən alınmışdı. O istəmədən sevmişdi. Zöhrəsinə xəyanəti qəlbi etmişdi. Cisminin ən zəif nümayəndəsi. İndi ağlında