Laylanın salamları, Zöhrənin əlvidalarına qoşulurdu. Rəqs edirdi iki xanım,gözlərinin qarşısında qaralan göyüzündə. Azad düşünürdü...Səlim ona yaxşılıq etmişdi...bəlkə oxuduğu kitablar haqlı idi...bəlkə ruhu daha əvvəl öləcəkdi. Gözqapaqları ağır gəlirdi,aşağı sürüşürdü...tutunmağa gücü yox idi kipriklərinin. Bir onlar düşdü aşağı, bir də gözyaşı...özünə ağlamışdı

Layla nəfəsini eşidirdi...meşə necə uzaq idi. Ayaqları yalın idi, daşlar imcidirdi.
Layla çatdığı meşədə, yerdə yatan adama baxdı. Başının üstündə biri vardı. Xəzri idi bu. Yaraya əliylə sərt basdırır, qanı saxlamağa cəhd edirdi. Ondan azca aralıda Səlim üzündəki təbəssümü gizlətmirdi.

" Layla şalını ver!"

Layla Azadın yanında diz çökdü. Şalı boynundan çıxardıb Xəzriyə uzatdı.

" Məncə yara o qədər pis deyil. Oxşuyur ki güllə həyati orqanları zədələməyib. Onu evə aparaq. "

Xəzri Azadı belinə götürüb, Laylaya gəlməsi üçün xəbərdarlıq etdi. Layla Xəzrinin dalınca sakitcə gedirdiki, Səlim onu qolundan tutub saxladı.

" 10 dəqiqəyə evdə ol"

Xəzri sözünü deyib yoluna davam etdi.

" Layla? "

" Bu niyə etdin Səlim?"

" Aramızdakı maneə o idi? "

" Yox Səlim.Bizim aramızda başqa maneə var."

" Azad evli olduğu halda səninlə görüşdü!"

" Sadəcə bir dəfə görüşdük. Onda da Azadın nə dediyini bilmirsən."

" Nə dedi?"

" Dua et ki ona heçnə olmasın. Aramızdakı tək günahsız Azaddı."

Sözünü bitirib, evə doğru yeriməyə başladı.
Gözünün qabağında o gecəki görüşün pərdəsi açılırdı
"
" Layla sən bilirsən, mən evliyəm. "

" Bağışlayın məni..."

" Ancaq mənim sənə qarşı hisslərimidı bilməlisən. "

" Mən..."

Bu söhbətdən 5-6 dəqiqə sonra gəlmişdi Səlim. Bilmirdi o dəqiqələrdə nə olduğunu bilmirdi.Amma onu öldürmək istəyəcək qədər gözü dönmüşdü. Bu idimi sevgi...

" Layla, əgər məni sevirsən səni qınaya bilmərəm. Mən də səni sevirəm. Sən də məni qınama. Amma gözlərində mənə qarşı sevgi yoxdu. Məcburiyyət var. Mən uşaq kimi davrana bilmərəm. Mən evliyəm və sevgimi