. Əvvəlkindən fərqli olaraq qəfəsi olan bu yerə yox. Evinə."

Laylayla Xəzri qapıdan çıxıb maşına tərəf irəliləməyə başladılar.

" Mən bacardım Xəzri."

" Təbriklər. "

" Üstəlik sənə söz haqqı vermədən özüm bacardım."

" İstəsəm danışardım. Amma sən bacar istədim."

İndi yenə maşın və yol.Amma bu yol qısa olacaqdı

" Deməli gedəcəyin yer mənim evimdi?"

" Bağışla. Əlbəttə ora sənin evindi gəlməyəcəm. Amma atamı qorxutmalı idim."

" Sən həqiqətən axmaqsan."

" Deyiləm."

" Əlbəttə deyilsən."

Budur çatmışdılar. Bu görüş daha çətin olacaqdı. Əgər Zöhrə onu öldürsəydi haqlı idi. Amma Xəzri buna icazə verməzdi.
Xəzri qapının zəngini sıxıb, Laylanın əlini tutdu. Zöhrə qapını açıb Laylanı görəndə, əsəbini saxlaya bilmədi, saxlamaqda istəmirdi

" Sənin burda nə işin var?! Sən nə haqla mənim evimə gəlirsən?!"
Zöhrə Laylanı itələyib alçaq pilləkənlərdən yıxırdıki Xəzri tutdu.

" Nə edirsən sən?! Heçnə bilmədən mühakimə vermək Azadla sənin qanında var?! Sən, Səlim, Azad içinizdən biri Laylaya toxunsa, mən bu qədər sakit olmayacam. Geç içəri əvvəlcə Laylanı dinlə!"

" Mən onun üzünü görmək, səsini eşitmək istəmirəm."

" Keç içəri.Başa düşdüm sən günahsız incinmisən. Amma Laylanında günahı yoxdu."

Xəzri Laylanın əlindən tutub içəri girdi . Zöhrə də onların ardınca.

" Danış Layla."

Xəzrinin isti gülüşü Laylaya cəsarət verirdi...İndi tam zamanı idi. Daha geriyə dönüş olmayacaqdı. Sakit bir həyata çox yaxınlaşmışdı. İndi vaxt idi. İndi bitməliydi bu mənasızlıq...
-----------------------------------------
Layla boğazını arıtlayıb sözə başladı

" Üzr istəyirəm, istəmədən səni çox incitmişəm. Amma sənin qədər mən də günahsızam. Mən çox çarəsiz idim...."

15 dəqiqədən çox idi ki Layla danışırdı. Hər şeyi...Restoranda Azadın dediklərini...yaralanmasını...Zöhrəni necə sevdiyini...

Zöhrə nəmli gözlərini silib ayağa qalxdı

" Azad hardadı?"

Xəzriylə Layla da ayağa qalxdılar

" Azad əmimin yanındadı."

" Məni ora