uzaqlaşdırmaq istədi

" Hamı öz yoluna Səlim. İndi mənimlə evə gəl."

" Sarılacağı adam mən idim Azad.Getdi onu qucaqladı. "

" Uşaq kimi davranma! Bir dəfə bircə dəfə özünə hakim ol! Nə edəcəksən ağlayacaqsan?! Deməkki səni sevmirmiş. Deməkki sualının cavabı Xəzri olub!"

" Sən bilmirsən onu necə sevdiyimi bilmirsən."

Xəzriylə Layla bu olanlar qarşısında hələ də sakit dayanırdılar.

Azad isə Səlimin parçalarını toplamağa çalışırdı. Kor deyildi balaca qardaşının dağıldığını görürdü.

" Bilirəm. Həmişə bilirdim."

" Bəs mənim sualım nədi Azad?"

" O kimi sevir? Kimə inanır."

Azad özü özünə deyirdiki daha bütün Salamlar eynidi...

Səlim dönüb Laylanın nəmli gözlərinə baxdı...Əsəbini gizlədə bilmirdi. Məğlubiyyəti həzm edə bilmirdi. Axı Səlim daha çox sevirdi.

" Kim üçün ağlayırsan?! Lənətə gəlsin! Mən daha şimşək çaxanda yanında olmayacam! Yalvarsanda olmayacam! Mən daha sənin limanın olmayacam! Sən özünə güvənmədin Layla! Sən mənim səni nə qədər sevdiyimi görmədin!Daha sənə Salam verməyəcəm!Daha bütün Salamlar eynidi! Sənə verdiyim Salamla yoldan keçənə, tanış bir qıza verdiyim "salam" eynidi!"

Azad diqqətlə Səlimin üzünə baxdı. O indi anlayırdı. Gözləri dolu-dolu baxan, təngnəfəs olan dodaqları aralı daha çox nəfəs almağa çalışan mənəvi qardaşı...qadağa olunacaq qədər çox sevmişdi.

Layla Səlimə yaxınlaşıb, qarşısında dayandı.

" Bağışla Səlim. "

" O sarıldığın səni mənim qədər sevməyəcək. O sarıldığın düşündüyün qədər mükəmməl deyil. O sarıldığın bir gün səni tək qoyacaq...Onda sən mənə qayıdacaqsan. Və mən səni o qədər sevəcəmki...get deyə bilməyəcəm. Getməyini istəyəcəm amma get deyə bilməyəcəm. Sən gəlmə Layla...Sən mənə heç vaxt gəlmə...Səlim qaçırmış kimi çıxıb getdi. Azad heçnə deyə bilmədi. Çünki indi özünə qəzəbliydi. Səlimin sevgisini görsəydi, bu son belə olmazdı. Arxasını dönüb gedirdi ki dayandı...

" Əgər bir gün sarıldığın səni tək qoysa, Səlimə get Layla...mütləq get."

Azad da çıxıb getdi. Əgər bir gün