. Sən isə məni toza çevirmək istəyirsən. Layla Azadla...sən başqasıyla...Səlim və mən...biz isə yoxoluşa gedəcəyik."

" Mənimlə qal Xəzri. Bağışla məni. Bütün səhvlərimi bağışla...mən daha səhv etməyəcəm, mən daha getməyəcəm."

Xəzrinin üzündə acı bir təbəssüm yarandı.Baxdığı boşluqdan aşağı gedəcəkdi...

Son da mütləq ölüm olacaqdı...ən acizin ölümü, ən yorğunun ölümü...çox sevənin ölümü...elə bir ölümki şimşək çaxdıqda Layla daha qorxmayacaqdı...
Salam Layla. Mən bilmirəm indi sən hardasan. Mən daha kimsəyə Salam vermirəm. Hamı üçün adi bir söz əzizim...mənim yarama çevrildi. Sən mənim Salam'ım idin. Başlanğıc idin...Necəki...bir mahnı vardı."Bakı sabahın xeyir".Orda bir yerdə bu sözü elə nazla deyirdiki xanım Kərimova...Qeyri ixtiyari gülürdüm. Sən mənim həyatımın o qismi idin. Dinləməkdən doymadım. Bilirsən Layla mən bacarmadım. Heç cür bacarmadım...səni unuda bilmədim. Məni sevmirdin və mən bunu bilirdim.İncidirdi Layla...sevgim incidirdi. İndi harda olduğunu bilmək istəmirəm. Niyə bilimki. Sən özünü bil kifayətdi.

Sağol Salam'ım...

Zaman keçir və sən heçnə edə bilmirsən...sakitcə gözləyirsən.Özün özünü yaxşı etməlisən. Keçmişdə baş verənlər yaşamağa qoymur...
Azad məktubu zərfə yerləşdirib, masanın üstünə qoydu. Saat gecə 3 idi. Azad başını geriyə söykəyib gözlərini yumdu. Səhər bu məktubu göndərəcəkdi. Bəlkə Layla başqa yerdəydi amma köhnə evə göndərəcəkdi. Gözlərini yumanda o səhnələr geri qayıdırdı. 2 il əvvəl olanlar...

"
Səlim pillələri qalxıb otağın qapısına çatdı...dəstəyi tutdu.Otaqda isə onun görmək istəməyəci şeylər olurdu

Laylayla Azad Səlimi evə gətirmişdilər. İndi isə onun otağını səliqəyə salırdılar.
Layla əlindəki paltarı şkafa qoyub geriyə döndü. Azad əlindəki şalvarı qatlamağa çalışırdı...

" Mənə ver."

Azad səssiz əlindəkini uzatdı.
" Bu işdə elədə yaxşı deyiləm."

" Zöhrədən xəbərin var?"

" Hə"

" Hardadı?"

"Xəzrinin yanında."

" Nə?"

" Boş ver."

Layla daha sual vermədi. Sual vermək