qalxdığı yerə oturdu.
" Layla?"
" Hə?"
" Şimşək çaxır hələ də.Gəl otur sonra hazırlayarsan. "
Layla bacardıqca ondan uzaq oturmağa çalışırdı
" Mən hannibal deyiləm Layla. "
" Necə? "
" Səni yeməyəcəm. "
" Şey...yox mən həmişə burda otururam. "
" Şimşək çaxsa yanıma gəlmə. "
" Mən... gəlmərəm. "
" Amma mən gələrəm. "
Səlim bir anda Laylanın yanına gəlib onu özünə çəkdi
" Ne-eeynirsən?"
" Qorxma deyə qucaqlayıram. "
" Səlim xahiş edirəm uzaqlaş. "
" Burda səhv heçnə yoxdu."
" Səlim get yerində otur."
" Yox " Səlim özüdə anlamırdı bu dəli cəsarəti hardan gəlmişdi ona.
" Səli -imm."
" Layla indi mənə sarılmaq istəyirsən...onda nəyi gözləyirsən..."
Layla başını Səlimin sinəsinə söykədi. Nəfəs alış verişinə nəzarət edə bilmirdi
" Sakitləş Layla "
İndi Layla fikirləşirdiki heç kim onun adını belə gözəl söyləməyib. Səlim isə bu fürsətin bir daha nə vaxt gələcəyini düşünüb onun saçlarını sığalayırdı...
-----------------------------------------
Necə də gözəl keçmişdi bu bir həftə. İkisidə ilk dəfə xöşbəxtliyi dadmışdı. Birlikdə yeni çiçəklərdə əkmişdilər. İşıqlar yanmışdı amma Səlim getməmişdi. Şimşək çaxmırdı amma Layla 'get' deməmişdi...İndi isə xöşbəxtliklərinin son gününü yaşayırdılar.
" Layla bura birdı nə vaxt gələcəksən?"
" Atam icazə verəndə "
" Biz telefonla danışacağıq elə? "
" Yox "
" Axı niyə?"
" Mən gerçək həyatıma qayıdıram Səlim."
" Layla "
" Getməliyəm "
" Başa düş səni yenə görməliyəm. "
Səlim gedən maşının arxasından sadəcə çarəsizcə baxa bildi
" Mən sandım ki daha...sevgilimsən " öz-özüne dediyi bu sözün gerçək olmasını necə istəyirdi
-----------------------------------------
Azad Laylanı günlərdiki görmürdü. Nə çox darıxdığını ona demək istəyirdi. Tərləyən əllərini bir daha yuyub qalstukuny götürdü. Zöhrə qapının kənarından təlaşlı halda köynəyinin yaxasıyla oynayan Azada baxırdı. Nə olmuşdu ona belə. Niyə əvvəlki Azad deyikdi
" Ver mən bağlayım."
Azad gülümsəyərək qalstuku Zöhrəyə uzatdı.
" Sənin bir dərdin var