Niyesini özüde anlamırdı. Selimin sevinci yere göye sığımırdı. Evden heçne demeden çıxdı. O gedirdi Laylasına gedirdi..İnsan varolduğu ilk andan düşünür. Düşünmek sanki bizim boynumuza qoyulan cezadır ve biz bunun ceza olduğunu anlaya bilmirik. Bizi pis ve ya yaxşı eden düşündüklerimizdir...İndi hamı düşünür...yemek yeyerken, ders de, iş de, eylence de, hetta sevdiyiniz biriyle vaxt geçirerken bele...bu hekayede en çox düşünen Azad idi. O yuxusunda da düşünürdü...
Azad 15 deqiqedirki baxdığı qehve fincanından gözünü çekib, qeyri/ixtiyari derinden nefes aldı. 2 gün idi ki Layla getmişdi. 1 günden 1 neçe saat artıq idi ki Selim de getmişdi. Fuad bey evde boş divara baxırdı. Azad getmemişdi. Çünki gedecek bir yer yox idi. İnsanın getmek üçün sebeblere ehtiyacı var. Azad sevgini sebeb bilib sehra da Mecnun ola bilmezdi. Çünki o bilirdi...bilirdi ki heç bir duyğu qalıcı deyil. O bilirdiki eşqin ömrü azdı, eşqden geriye qalan sevgi pöhrelerine ise qetiyyen su vermek niyyeti yox idi. O pöhreler qaranlıq bir yer de qurumağa mehkum idi.
Azad stulunu ayağıyla geriye iteleyib ayağa qalxdı. Sağ eli saçlarını darayıb, evvelki yerine qayıtdı. Qetiyyetli şekilde otaqdan çıxıb, qaraja endi. Selime zeng vursa da açmayacağını bilirdi. Ve o başqa bir şey de bilirdi...Selimin bilmediyi. Azad Laylanın yerini bilirdi...
Selim Layla itenden sonra ona demişdiki
" Azad sen onu sevmirsen. Zerre narahat görünmürsen."
Azad onda demek isteyirdi ki "Gerçek budur ki sen sevmirsen. Layla bir anda getdi ve sen dalınca getmedin. Men de getmedim. Amma mene her şeyi çatdıracaq adam gönderdim. " O adam ki Laylaya yaxınlaşmadan her şeyi nezaret de saxlayacaqdı. Uçurumu, baqajı,devetsiz qonağı, O oğlanın Laylanı özüyle aparmasını. Düzdü Azad bilmirdiki o oğlan kimdi amma yerini bilirdi. İndi bunu etmeliydi. Heç düşünmeden ,rolu ucqar kenddeki eve çevirmeliydi. Axı o hele de düşünürdü. Vaxt itirmeden bir mahnı mırıldanmalı ve düşüncelerini qovmalı

<< 1 ... 17 18 [19] 20 21 ... 53 >>