İki qardaş var imiş. Bunların qayğıya
möhtac anaları da var imiş. Hər gecə
qardaşlardan biri ananın xidməti ilə məşğul
olur, digəri ibadətlə məşğul olardı… Bir
axşam, ibadət edən qardaş etdiyi
ibadətdən aldığı həzz və mənəvi rahatlığı
hiss edib qardaşına deyir:
— Bu gecə də anama sən qulluq elə, mən
ibadət edim.
— Qardaşı təklifi qəbul edir. İbadət
edərkən yuxuya gedən qardaş yuxuda bir
səs eşidir. Səs ona:
— Qardaşını bağışladıq, səni də onun
xətrinə bağışladıq. Bu sözləri eşidən gənc:
— Mən Allah Təalaya ibadət edirəm.
Qardaşım isə anama xidmət edir. Bəs nə
üçün məni onun etdiyi əmələ görə
bağışlayırsınız? Mənim ibadətimin savabı,
fəziləti daha çox olmalı deyil? dedi.
Səs ona:
— Sənin etdiyin ibadətlərə bizim heç bir
ehtiyacımız yoxdu. Ancaq, qardaşının
anana etdiyi xidmətlərə ananın ehtiyacı
vardı, ona görə qardaşın valideyninə etdiyi
qayğı Allah dərgahında sənin ibadətindən
daha yüksəkdi