ə acımasız və qəddar ola bilərdisə,onun da canını niyə də Leyla acıtmasın axı?
-Əslində düz deyirsən!Mən sevgini dadmışam.Amma o işləməyən ağlının bir kənarına birdəfəlik yaz Ceyhun bəy!Sevgim hələ də mənə əzab verərkən hər dəqiqə gedib-gəlib mənə Toğrul demə!Çünki…
Dayanıb,gözlərini ondan qaçırdı bir neçə saniyəliyə və sonradan yenə dürüstlüklə gözlərini onun gözlərinə dikdi hirslə.
-Çünki,sənin düşündüyünün əksinə,yaraşıqlım,mən,Toğrulu heç vaxt sevməmişəm!Buna istər inan,istər inanma!Mən bunları sənən deməkdən artıq çox yoruldum Ceyhun!
"Toğrul heç vaxt sevməmişəm!"Bu hər nə qədər Ceyhun üçün əvəzsiz bir etiraf olsa da,Ceyhun buna sevinə bilmədi.Ağlında hələ də "sebgini dadmışam və sevgim mənə əzab verir" cümləsi təkrarlanırdı.Onun kimisə əzab çəkəcək qədər sevməsi ürəyini sıxmışdı.Yerindən qalxıb,hirslə televizoru söndürdü.
-Qulaq as!Məsələni niyə bu qədər böyütdüyünü başa düşmürəm Ceyhun.Qəribəsi isə nədi bilirsən?Ortada heç məsələ belə yoxdu!
Ceyhunun onu dinləmədiyini görüb,otaqdan çıxmaq üçün hərəkətləndiyini gördüyündə,cəld yerindən qalxıb onun qarşısına keçdi.
-Mən öz-özümə danışıram burda?
-Hirsinin və hirsimin keçməsini gözləyirəm.
-Mən hirsli deyiləm Əl…
Dilinin ucuna gələn sözü uddu.Onu belə,bu vəziyyətdə itirə bilməzdi Leyla.Yenə qürurunu görməzdən gəldi.Yenə geri addım atdı.Əllərindən tutdu adamın və yaxınlaşıb,gözlərini gözlərinə dikdi.Sadəcə çox şey istəmirdiki…Ehtiyacı var idi.Ona,onun deyə biəcəyi sadə iki sözün yaratdığı böyük cümləyə ehtiyacı var idi.Danışdığı zaman səsinin titrədiyini bildi yalnız.
-Niyə hirslənirsən anlamıram Ceyhun.Nə istəyirsən?Səni sevməyimi?Sənə aşiq olmağımı?Bunu istəyirsən?
Həyəcanla verdiyi sualın cavabını böyük maraqla gözlədi onun gözlərinə baxaraq.Ceyhun isə heç nə demədi əvvəlcə.Qəfildən qızı özünə tərəf çəkib,bərk qucaqladı.O an,danışdığında səsindəki kədəri Leylanın anlamaması idi ortadakı şanssızlıq.
-Məgər ən mənim səni sevməyimi istəyərdinki gecə gözlüm?Ya da sən məni sevərdinki?
Udğunub geri