çəkildiyində əlləri hələ də,əllərini ayrılmaq istəmircəsinə tutmuşdu.Onu niyə qəhərin boğduğunu belə anlamadan pıçıldadı.
-Bilmirəm.Amma…amma mən səni onsuzda sevirəm Ceyhun.
Eşitdiyi ilə təəccübdən qaşları çatıldı adamın.İçində sevincdən çılğına dönsə də ehtiyyatla soruşdu.
-Nə?
İstəmir deyə düşündü Leyla.Onun qaşlarını çatmasından,heç reaksiya verməməsindən bu qənaətə gəlmişdi.Bu etirafdan sonra,onun deyəcəyi söz bu olmamalı idi ən azından.Nə qədər çox xəyal qırıqlığı yaşadığını ona bildirməməyə çalışaraq gözlərini yumub,əlini onun ürəyinin üzərinə qoydu.
-Səni sevirəm.
Yanılmamışdı Ceyhun.Düz eşitmişdi.Üzündə təbəssüm yaranarkən sonradan eşitdikləri ilə qaşları yenidən çatılmağa başladı.
-Tək mən deyiləmki?Səni hər kəs sevir,hörmət edir.Gözəl bərabərliyimiz var.Səninlə özümü dəyişdim mən.Heç vaxt etməyəcəyim şeyləri etdim.Edirəmdə…Sən mənim ilkimsən.Hər mövzuda.Təbii olaraq səni sevirəm.Hər kəsdən daha fərqlisən mənim üçün.Amma narahat olma.Sənə hər halda aşiq olmaram.Bunu istəmədiyini bilirəm.Düzü heç mən də…mən də sənin mənə aşiq olmağını istəmərəm yəqin ki…Unutma!Hər nə olarsa olsun,sən mənim üçün xüsusi brisən.Hər zaman da elə olaraq qalacaqsan.Nə olarsa olsun!
-Sən də…sən d mənim üçün olduqca dəyərlisə gecə gözlüm.
İstəklə qızın dodaqlarına doğru yaxınlaşdığında onun dediklərini ağlından atmağa çalışdı.Nə qədər də çox istəyərdi Leylanın ona qarşı həqiqətən də nə isə hiss etməsini.Əsl kimliyini bildiyində də bu dediklərini deməsini.Amma,Ceyhun,bunun mümkün olmayacağını da bilirdi.
Qollarını möhkəmcə onun boynuna dolayıb,dodaqlarını birləşdirdiyində,səssiz xəbərsiz gözündən bir damla yaş axdı Leylanın yanağından çənəsinə.Az qalmışdı.Bunu hiss edirdi.Sanki əlində sayılı günlər qalmışdı və bu günləri dəyərləndirməli idi.Onların sonu yox idi.Ürəyi sürətlə döyünərkən,içində sanki bir səs əks-səda yaradırdı.Ayrılmalarına az qalmışdı…
Səhərin açılması ilə pəncərədən içəri şığıyan gün işığı üzünə düşdüyündə,üzünü büzüşdürüb,yavaşca gözlərini açdı.Yenə