ı çıxa bilməmişdi axı?
-Çünki,sənin sevməyə ehtiyacın var.
Sualına gözlədiyi cavba qətiyyətlə bu deyildi.Ürəyinin bir yerlərində sanki bir şey çilik-çilik oldu.Nəfəsinin daraldığını hiss etdi.Kinayəli şəkildə gülümsədi.
-Yəni sevməyə qarşı olan ehtiyacımı da səninlə ödəyəcəyimi düşünürsən?
Davam etməməli idi!Elə o an susmalı idi!Bilirdi ki,davam etsə,deyəcəkləri,qarşısındakı adamdan çox özünü yaralayacaqdı.Ancaq Ceyhunun hər an bilmədən belə olsa yerlə bir etdiyi qürurunu qurtarmalı idi.Elə buna görə də çox düşünmədən yerindən qalxdı.Onun üzünə belə baxmadan qapıya tərəf getdi və dəstəyi çəkib,qapını araladığında isə sözlər dilindən acımasızca töküldü.
-Necə də böyük bir yanlış!Sənə birini sevdiyimi xatırlayıram və sən arsızca səni,sırf sevməyə ehtiyacım olduğunu düşündüyündən sevməyimi istəyirsən!Yanlışdı Ceyhun!Yanlış!
Yenə də üzünü ona tərəf çevirmədi Leyla.Titrəyən çənəsini və yaşla dolu gözlərindəəki çarəsizliyini heç istəmədi.Mənliyini parka-parça edən gerçəyi fısıldadı səssiz otağa.Əmin idi ki,bu səssiz otaqda Ceyhun onun fısıltısını belə çox yaxşı dutacaqdı.
-Məni sevmədən,haqqın yoxdu!Sadəcə olaraq haqqın yoxdu!
Və otaqdan çıxıb gedərkən,qapını belə arxasından çırpmadısa da Ceyhun peşmanlıqla gözlərini yumdu.Sonunda uçurumun səni gözlədiyi bir yolda maşın sürmək məsələn?Necədi?Heç düşünmüsüz?Yaşadıqları bundan qeyri deyildi Leylanın.Hər hərəkət və hər danışıqlarında o uçuruma bir az daha yaxınlaşırdılar və acı gerçək isə,hər ikisinin də bunu bilməsi idi.
Gənc adam saatına baxdı.Bu vaxt çoxdan evdə olması lazım idi.Saat tam on bir idi.Baını əllərinin arasına alıb,dərindən iç çəkdi.Nə etsə,necə davransa da onun üzü gözlərinin önündən getmirdi.Və,otaqdan çıxdığında dediyi o sözlər.
-Məni sevmədən haqqın yoxdu!
Sevmirsə sevməsinBunu düşünmək belə böyük bir işgəncə idi.Onu bu cür mövzular nəticəsində itirməyə hazır deyildi.Onu itirməyə hazır deyildi!Buna heç vaxt da hazır olmayacaqdı!Gözünün qarşısında canlanan xatirə ilə üzündə dərin bir təbəssüm