yarandı.
N N N N N
Leyla hər zamanki kimi baş alıcı gülüşü ilə ona baxdı.
-Özümə söz vermişdim ki,əgər o mirası qəbul etsəm,Disney Land-e gedəcəm.Yada ki,fərq etməzdi əslində.Adi lunaparka.
-Getdin?
Qız çiynini çəkib,ona sığındı.Başını Ceyhunun sinəsinə qoyduğunda səsi bir qədər kədərli idi.
-Getmədim.Mənim anam Yunan idi.Atam heç vaxt məni istəməyibmiş.Yəni doğulmağımı falan.Anam intihar etdiyində mən sadəcə səkkiz yaşşımda idim.Yunanıstanda kiçik bir qəsədəbə böyümüşəm.Anamın ölümündən sonra atam arada-sırada,yəni ildə bir və ya ən çoxu iki dəfə mənə baş çəkməyə gəlirdi.Anam onu həddsiz sevirdi.Amma o…O anamı heç vaxt sevmədi Ceyhun.Həddsiz belə onun o sevgisinin qarşısında böyük bir azlıq idi bəlkə də.O anamın qədrini bilmədi.Hər nəysə.Balacalıqdan atamın bu qədər varlı olmasından belə xəbərdar deyildim.Bizə heç pul da göndərmirdi.Qəsəbədə bir qonşu oğlan vardı.Martin…Onunla cizgi filmlərə,kinolara baxıb deyərdim ki,özüm pul qazanacam və nə vaxtsa lunaparka gedəcəm.Hələ bir,onu da özümlə aparacağımı deyirdim.Pulumuz yox idi bəlkə amma,daha dəyərli həyatımız və arzularımız vardı.Böyüdüm.Çoxlu pulum oldu,ancaq mən böyüyəndən sonra başa düşdüm ki,mən heç vaxt uşaq olmamışam Ceyhun.Mən uşaqlığımla,xəyallarımla üzləşmək istəmədiyimdən dəfələrlə lunaparkın qapısının ağzına dayanıb,saatlarca insanları seyr etmişəm.Analı,atalı xoşbəxt uşaqları.Mənim nə atam oldu,nədə ki anam.Adımı belə sonradan öyrənən,ölərkən vicdan əzabından qurtulmaq üçün mirasını mənə qoyan atam və onun adını gecə-gündüz sayıqlayıb,mənə hər baxışında iyrənən anam!O illərdə Naniylə Martin olmasaydı,bəlkə də ölərdim.Lunapark mənim qorxumdu.O illərə tək üzləşməkdən çox qorxuram.Bunu heç vaxt edə bilməyəcəm bəlkə də…
Ceyhun düşüncələr içində evə gəlib çıxanda saat gecə yarısını keçmişdi.İçəri yavaşca keçdiyində Leylanın divanda oturaq halda yuxuya getdiyini gördü.Boynu ağrıyacaqdı belə yatmağa davam edərsə çox gümanki.Dodaqlarında bir təbəssüm yaranarkən,telefonunu çıxarıb bir mesaj yazdı və