ə Ceyhun Əli Vahabzadədi.İndi isə mənə deyə bilərsizmi ki,əgər mən ona aşiq deyiləmsə,onun yanında nə işim var?
Qızın üzünün heyrətdən dəyişməsini anba-an böyük bir zövqlə izlədi.Bu sualın cavabını bir qadından başqası əlbəttə ki,bilə bilməzdi.Hələ aşiq bir qadından başqa…Heyrətini gizləmədən Leylanı süzdü Nərgiz.Yerindən qalxıb,gəldiyi kimi qapıya tərəf addımladı.Qapını açıb,evdən çıxmazdan əvvəl yüksək səslə içəriyə,Leylanın olduğu yerə doğru dilləndi.
-O oturduğum kreslo.Onu mən onunla birgə almışdım.Digərlərini də sayardım amma dua et,vaxtım yoxdu Leylacım.
Qapını çəkib evdən çıxdığında isə addımını saxlayıb,gözünü qıydı.
"Sən ona özündən vaz keçəcək qədər aşiqsən bəlkə amma,mən heç də gücsüz bir rəqib deyiləm axmaq!"
Bu sözləri Leyla eşitməmişdi.Bütün gün o qızı düşünməkdən havalanmışdı.Yenidən hirslə əllərini onun əllərindən çəkmək istədi.Yenə bacara bilmədi.
-Eşitmirsən məni?Sənə əlimi burax deyirəm Ceyhun!Həmdəki elə baxma mənə.
Əllərindən tutulub,ayağa qalxmağa məcbur edilərkən də qəzəbi ikiyə qatlanmışdı.Ceyhun heç nə demədən qızın əyninndəki geyimə baxıb,gülümsədi.
-Gəl gedirik.
Ceyhunun arxasıncca sürükləndiyini görüb,ayağı ilə onu vurmaq istədi.
-Hey…Hara gedirik?Mən səninlə heç bir yerə getmmirəm Ceyhun!Kimə deyirəme?Burax.
Qızın əllərini buraxıb,düz qarşısında dayandı.Üzüdəki gülümsəmə silinmədən gözlərini o qəzəbli gözlərə dikdi.
-Eşidirəm.İçindəki hirsi tök,qurtar!
-Sən heyvanın birisən!
-Başqa?
-Zibil!Səndən zəhləm gedir!Bütün həyatımı sənə görə alt-üst eləmişəm amma sən…Offf bax,mənə nə hə?Mənə nə?Ev sənindi.Nə vaxt istəsən gəlib-gedə dilərsən düzdü?Mənim bu halımla evdə tək olmağım sənin nə vecinə axı?Bilirsən nə var?Mən burda belə danışanda üzümə elə baxıb gülə bilmər…
Ceyhunun qolu belinə dolanıbb,sərtcə ona tərəf çəkilmişdi bir anda.Söznü tamamlamadığında uşaq kimi qaşlarını çatıb,dodaqlarını büzdü.Yenidən,bu dəfə isə qısıq səslə dilləndi.
-Burax məni!Küsmüşəm səndən ayı!
Ceyhun yenidən gülümsəyib əlini tutdu