vardı.
-Sən…Sən necə adamsan axı?Çox…çox sağol.
Gülümsəyərək qızın alnından öpüb,əlini tutub,onu,lunaparkın işıl-işıl olan qapısına tərəf apardı...
-Ştt…Gəl.
Keçirdiyi sehrləyici zamanı təsvir etməyə bir kəlimə kiçik bir söz belə bilmirdi.Onda yox olmaq istəyirdi Leyla.Ürəyindki əvəzsiz və anba-an dayanmadan böyüyən bir hissin təsiri altında könüllü olaraq qalmışdı.Bunu ona deməli idi.Səssizcə onunla əl-ələ gəzdiyi küçələr belə o eşq dolu baxışların şahidi olmuşkən,bəs niyə Ceyhun özü bu tutqunu görə bilmirdi?Bakıdan ayrılalı tam tamına üç ay iki həftə olmuşdu.Arada zəng edib,Nanisi və rəfiqəsi Səbinə ilə danışırdı.Şirkət belə son vaxtlarda vecinə belə deyildi.Yalnız onun yanında,onun qollarında olmaq bəs edirdi Leylaya.Həmin gün axşam yeməyinə Səlim də Ceyhunla birgə gəlmişdi.Gecə Səlimlə Leylanın atışmaları ilə keçirdi.Nə qədər hər dəfə yan-yana gəldiklərində didişsələr də,Leyla,bu boz rəngli adamı çox istəyirdi və bu hissinin də qarşılıqlı olduğuna əmin idi.Səlimin üç gün sonra Bakıya gedəcəyini eşidib,ah çəkmişdi ki,Səlim gülərək bir qaşını yuxarı qaldırdı.
-Nədi?Bakı üçün çox darıxmısan?
-Əlbəttə ki,darıxmışam.
-Onda niyə getmirsən?
Bu sualı gözləmirdi Leyla.Sözlərin,hisslərin,bütün duyğularının boğazında düyümləndiyini gördüyündə bildirmədən göz altından Ceyhuna baxdı.Sualın cavabı Leyla üçün çox açıq və sadə idi.
"Çünki,Ceyhuna vurulmuşam.Sevirəm onu."
Ancaq bunu indi deyə bilməzdi.Ceyhunun laqeydliklə qarşısındakı deserti yediyini gördüyündə gülümsədi və gözlərini Səlimə dikdi.
-Bu sənin üçün çox vacib məsələdiki Səlim?
-Yox canım,mənə nə.Məncə bunu Ceyhun düşünməlidi.
Ceyhun Səlimə sərt bir baxış atdı susmasını istər kimi.Bu dialoq uzansa bütün kefinin qaçacağını duyub,gözlərini şeytani qıyıb,üzündəki təbəssümü pozmadan yenidən Səlimə tərəf çevirdi baxışlarını.
-Səlim…Məncə sən bizi dərd eləmə.Ən yaxşısı özünü düşün.
-Nə olub ki mənə?
-Nə vaxta kimi belə sap kimi gəzmək fikrindəsən deyirəm?
Səlim əvvəlcə qızın üzünə boş-boş baxdı.Daha