istəyirdi o an.Ağlında yalnız və yalnız bu düşüncə fırlandığından kədərli bir gülümsəmə ilə özü-özünü yaralamağı bahasına belə dilləndi.
-Ama açıqlayım istəyirsənsə.Lahiyəni yalnızca bir nəfər qoruyub saxlayırdı düzdü?
Ceyhunun qaşlarını maraqla çatdığını görüb gülümsədi.
-Bəlkə...bəlkə elə mən onunla da yatmışam hə?
Ceyhunun hirslə onun üstünə gəldiyini görüb qərarlı şəkildə iki addım arxaya atıb bağırdı.
-Yaxın gəlmə!O iyrənc əllərini mənə bir daha vura bilməzsən sən Ceyhun!Əsla!
Arxasına dönüb hirslə çıxış qapısına doğru addımlayıb,qapını böyük bir qəzəblə açdı.Evdən çıxmazdan əvvəl geri çevrilib hər şeyə rəğmən məğrur halda qəzəbli gözlərini ona dikmiş qadına baxdı.
-Daha burda qalmayacaqsan.
-Niyə?
-Hansi üzlə qala bilərsən axı?Qalmaq istəyərsən yəni?
Çənəsi titrəyə-titrəyə baxışlarını qaldırıb ona baxdı.Səsinin titrəməsinə əngəl ola bilməmişdi.
-Bəlkə...Ceyhun,mən...mən sənə aşiq oldum.Sevirəm səni...
Demişdi!Bütün eşitdiyi təhqirlərə rəğmən sonunda ona qarşı bəslədiyi o ülvi hissi dilə gətirə bilmisdi.Qarşılığında görəcəyi üz bu iyrənc baxışlar olmamalı idi!Ceyhun qamətini dikəldib qəzəblə qızı süzdü.Alayla güldükdən sonra qərarlı və sərt şəkildə dilləndi.
-Hazırlaş!Sabah Səlimlə birgə Bakıya dönəcəksən!
-Məni qovursan?
-Qovuram!Səni bir daha həyatımda,evimdə görmək istəmirəm mən Leyla!
Eşitdiyi heç bir təhqir bu qədər daha çox incitməmişdi onu.Qəhvəyi gözlər yaşıl gözlərə dikildi inadla.Sanki torpaqla,onun köksündə bitən yaşıllıqlar ayrıldı bir-birindən.Leylanın qəhvəyi gözlərindəki dərin kədər,Ceyhunun yaşıl gözlərindəki qəzəb,şiddətlə əsən küləyə tutulmuş kimi,torpağın köksündən acımasızca çəkib alırdı yaşıllığını.
-Görməyəcəksən...
Son sözü dodaqlarından süzülüb otağı doldurduğunda qapı zərblə çırpılmışdı.Ardından isə həyətdən gələn maşın səsi ilə onun getdiyini bildi.
Yerində daha çox dayana bilməyib,qısa dar paltarı ilə yüksəklikdən düşmüş bir vazo kimi çırpdı özünü yerə.Bağrından çıxan hönkürtü ilə içinə yığılmış bütün hisslərdən