edən hiss bütün mənliyini bürümüşdü.Vicdan əzabı!O,o qızı nə olarsa olsun sevirdi.Canından belə artıq həmdə!Haqqsızlıq edirdi!Leyla heç vaxt dediyi kimi intiqam almaq üçün birinin yatağına girən qadın ola bilməzdi.İçdən içə qızın ona qarşı bəzi duyğular bəslədiyini bilirdi və dünən gecə onun gözlərində gördüyü baxışı indi dərk edirdi.O gözlərdə sevginin yavaş-yavaş yox olmasına şahid olmuşdu.Bu vaxt Leyla,çox gümanki çoxdan oyanmışdı.Gözlərinin önündə qızın görüntüsünün canlanması ilə gülümsəyib,yataqdan qalxdı.Elə indi gedib,onu qucaqlayıb ona onu sevdiyini deyəcəkdi.Artıq çox gec olduğunu bilmədən təbii ki…Bütün evi gəzib,Leylanı tapa bilmədiyində onun da hələ də yatdığını zənn edib,gülümsəyərək ehtiyyatla otağın qapısını açdı.Yataq düzəldilmiş,otaq isə bom-boş idi.Otaq Leylasız idi!Açıq olan pəncərədən içəri dolan külək pərdəni havalandırarkən,gözü,yatağın yanındakı kiçik tumbanın üstündəki parlaqlığa sataşdı.Ürəyi dəhşətlə döyündüyündə əlləri əsə-əsə yaxınlaşdı.Bu…bu üzük idi.Leylanın üzüyü və üzüyün altında isə aıq qalmış bi vərəq vardı.Vərəqi əlinə aldığında udğundu və o an məhv olduğunu düşündü.
" Ceyhun!
Nə vaxtsa birinə vida məktubu yazacağımı heç vaxt düşünməmişdimsə belə,bunu belə sənə etdim!İstədiyin kimi həyatından,evindən rədd olub,çıxıb gedirəm.Kaş ki,həyatımın ən gözəl günlərinin keçdiyi o anları,mənim əlimdən kabus və dəhşət dolu bir gecə ilə almasaydın.Məni ilk gündən fahişə hesab etdiyini üzümə elə deməsəydin.Amma sən,sən olduğunu göstərdin və mən Səni elə unutmaq unudacam ki,Ceyhun Əli Vahabzadə bu hərəkətimə özüm-özümü böyük həvəslə alqışlayacam!Səni elə unutmaq unudacam ki,sən belə varlığımdan şübhə edəcəksən.Əlvida…
Ləyla Bədirli! "
Getmişdi...Evindən...qəlbindən...həyatından.Getmişdi!Onu unutmağa and içib getmişdi.Dönməyəcək halda tərk etmişdi onu.Ceyhunun istədiyi kimi...Gecə otağının qapısı açıldığında yumdu gözlərini.Yanına gələn adamın əyilib saçlarını oxşayıb,öpməsinə belə səsini çıxarmadı.Sonra isə Ceyhun hirslə yerindən