k idi niyyəti.Gəldiyində isə Toğruldan da xəbər almışdı.Onun kiçik şirkəti də Leylanın sayəsində batmışdı.Buna heyflənirdi?Əlbəttə ki,yox!Dedi-qodulardan da taa Moskvaya kimi qaçmışdı.Öz işləri isə öz axarı ilə davam edərkən,bezginliklə evinin qapısını açıb,içəri keçdi.Qonaq otağına tərəf addımlayıb,əlindəki açarları və çantasını dalğınlıqla yerə fırladıb atdı.Səbinə onu görər-görməz üstünə gəlib,boynuna sarıldı.
-Leyla...hardasan sən?Saat on birdi.Maraqdan öldüm.
Gülərək rəfiqəsinə baxdı.Əlindəki telefonunu göstərdi.
-Bəllidi.Beş dəqiqə rahatlıq vermədin.İşlər uzandı.Şirkətdə idim.Harda olacamki?
Səbinə də biliri əslində,onun işlərinin uzamadığını.Özünün hər gün gecəyə kimi işlədiyini.Ancaq bunu dilə gətirmədi.
-Narahat oldum.
-Sən niyə bu vaxt evində dəyilsən axı?Ərin indi yəqin dəli olub.Uşağı onun yanında qoymusan sən?
Gənc qız gülüb Leylanın qoluna girdi.
-Bu gecə səninlə qalacam.Uşaq mamagildədi.Elə baxma hər şey yaxşıdı.Dalaşmamışıq.
Əynini dəyişib,Səbinə ilə birgə divanda oturdu.Leylanın dalğınlığı gözündən yayınmamışdı.Türkiyədən qayıdalı qız bu haldaydı.Əlindəki pultla tez-tez bütün kanalları artıq üçüncü dəfə yenidən çevirdiyində Səbinə dərin bir nəfəs alıb,qızın yanına gələrək,əlini pultu tutduğu əlinin üstünə qoydu.
-Canım...içinə atma!Bunu mənə sən demişdin.Xatırlayırsan?Bağır,qışqır,qır,tök.Onsuzda çox pulun var ziyana düşməzsən.
Son cümləsi ilə Leyla gülümsədiyində,o da gülümsəyərək sözünə davam etdi.
-Belə eləsən,dəli olarsan.Danışmasan,içindəkiləri tökməsən,yanında olmağımıza icazə verməsən dağılarsan.Özün-özünü məhv edərsən.Ruhunu sürgün edərsən Leyla.
Başını qaldırıb,kədər yüklü gözlərilə qızın üzünə baxdı.Qəhər boğmuş səsi ilə danışmağa davam etdi.
-Heç nə yoxdu Səbiş.Əlimdə heç nə yoxdu.Nifrət etməyə çalışıram.Dediklərini,o baxışlarını xatırlayıb nifrət etməyə çalışıram.Alınmır.Ona qarşı o qədər gücsüzəm ki...Özümü heç bu qədər cılız,çarəsiz hiss etməmişdim elə bil.
Məsələn,əl-ələ gəzdiyimiz park belə yoxdu burda.Gedib ağlamaq