gicəllənmələrim və ağrılarım olurdu amma...Dəməli bələ gəlmək qismətiymiş.Görünür təzyiqim düşüb.
Gülümsəməyə çalışıb başını ovdu.Özünü olduqca bitkin və yorğun hiss edirdi əslində.Elə hey gözlərini aşıq saxlamağa çalışırdı.Bir yandan şirin yuxu onu öz ağuşuna almağa çalışarkən,digər yandan isə həkimlə danışıb,vəziyyəti haqqında məlumat almadan yatmaq istəmirdi.
Sözünü deyib qurtardığında həkim də otağa gəlmişdi.Dediyi bütün sözlərin içində hər ikisini də şoka salan bir cümlə səssizlik dolu otaqda,havada asılı qalmışdı sanki.
"Çox təəssüf edirəm.Lakin bütün cəhdlərimizə baxmayaraq uşağınızı saxlaya bilmədik Leyla xanım..."
İnsanın qanı damarında necə donar?Varlığından belə xəbərin olmadan onun məhv olduğunu öyrənmək…Özünə,dünyaya lənət oxumaq.Dilinin tutulması.Ürəyinin atmaması...Nəfəs ala bilməmək.Gözlərinin qaranlıq gətirib,səni qaranlıq dünyaya sürükləməsi.Düşüncələrinin beynini,bədənini tərk edib,ayrı dünyalara parçalanması…Varlığının o anda sənə verdiyi yük…Yaşamağına peşman olmaq…Leyla o anda bunlardan qeyri bir şey nə düşünə bilirdi,nədəki,fikirləşə…
Handan-hana aldığı dərin nəfəslərlə öskürərək qırıq-qırıq səsiylə gözlərini həkimdən ayırmadan çətinliklə böyük heyrət içində "-Nə?" deyə soruşmuşdu.İnanmırdı.Eşitdiyinə inanmırdı.Hamilə idi və onu itirmişdi?Bu həkimlər nə sarsaqlayırdılar belə?Bu ki,mümkün deyildi.Onu hiss edə bilərdi ən azından.Duya bilərdi.Axı bir qadın hamilə olmasından necə xəbərsiz ola bilərdiki?Bilmədən...xəbəri olmadan...Həkim Səlimlə Leylanın təəccüblənmiş üzlərinə baxdı.
-Leyla xanım altı həftəlik hamilə idiniz.
Həkimin son cümləsi ilə göz qapaqları ağırlaşıb,gözlərini örtdü və an etibarı ilə uzandığı yerdə,gözlərindən gicgahına doğru göz yaşından incə bir cığır açıldı.Ömründə heç ağlamadığı kimi səssizliklə süzüldü üsyan dolu göz yaşları gözündən.Yataqdan qalxmağa çalışdı çaşqınlıqla.Aşağı bölgəsində hiss etdiyi küt ağrı ilə qalxa bilmədən donub qalarkən qoluna qoşulmuş olan sistem iynəsinin bədənindən çıxdığından belə