Lili...
Leyla gülümsəyərək geri çəkilib,bir qaşını yuxarı qaldırdı.
-Leyla.
Adam da ədəbaz halda bir qaşını yuxarı qaldırdı və gülümsədi.
-Li-li.
-Offf Martin!
-Nədi?Sənə hamı Leyla deyə bilər,amma unutma,illərdir dəyişməyən bir şey varki,sən yalnız mənim Lilimsən.
Onunla birgə otaqdakı divana doğru addımlayarkən belə üzündəki təbəssüm solmamışdı.
-O vaxt məni hirsləndirmək üçün inadla elə deyirdin onsuzda.
İlahi!Onu görmək,Leylanı necə də xoşbəxt etmişdi belə?Martin Leylanın dəcəl uşaqlığı idi.Ağladığında sığındığı dostu,sirdaşı idi.Susqunluğunu birlikdə paylaşdığı idi.Danışdıqları vaxt üç aylıq Bakıda səyahətdə olduğunu demişdi.Düzdü,Leyla hər zaman gözəl idi,ancaq Martin qarşısında bu cür bihuşedici gözəlliyi ilə onu görməyi gözləmirdi.O gündən sonra,ayrılmaz üçlü halına gəlmişdilər.Zərif,Leyla və Martin.Sarışın adam hər nə qədər gözəl gözlü qızın gözlərinin dərinliyindəki kədəri,qəmi görsə də,o ona ürəyini açmadan,heç nə deməmək qərarı almışdı.Martinin gəlişi,Zərifin varlığı sözsüz ki,Leyla üçün əvəzolunmaz idi.Məsələn,hər axşam artıq Leylanın evindəki yumru masanın arxasında şən söhbət gedirdi.Yunanıstanın kiçik qəsəbəsində o daşlı yollarda bir-birlərini qovalayaraq qaçdıqları,bəzən birlikdə yıxılıb,dizlərini qanatdıqları,bəzən də isti yay günlərində,evlərindən bir qədər aralıdakı təpəyə gizlin gedib dondurma yedikləri günləri yad edir,bəzən gülür,bəzən isə yenə də birlikdə kövrəlirdilər.Məsələn birlikdə getdikləri rəqs dərslərindən,daha sonra küçədə ürəklərincə olan bir musiqi eşidən kimi çantalarını bir kənara atıb,ətrafdakılara məhəl qoymadan oynamaqlarından,rəqqas olmaq arzularından da çox danışırdılar.
Vaxt ötdükcə,Zəriflə Səlimin toy günləri də yaxınlaşırdı.Və ötən zaman Leylanı rahatlatmaq əvəzinə boğurdu.Zərif israrla Martini də toyunda görmək istədiyini dedikdə,təbii ki,Martin,yaşıl gözlü gözəl qızın qəlbini qırmamış və böyük məmmuniyyətlə qəbul etmişdi.Zərif Leyladan aldığı bütün dərsləri ən xırda zərrəsinə kimi dinləmiş və yerinə