ı tonundakı,qalın asqılı paltarı qızın vücuduna əla oturmuşdu.Sinəsini,örtülü kimi göstərib,açıq buraxan kəsimi,üstünə işlənmiş xırda işləmələri ilə başgicəlləndirici görünürdü.Qarşısında gördüyü qız,bu vaxta kimi heç görmədiyi Leyla idi!Dəyişmişdi!Həm də çox dəyişmişdi.O uzun saçları harda idi!Onlarki,bir tək Leylaya o qədər yaraşırdılar.
Səlimin Zərifin yanına gəlməsi ilə,qızın əlini buraxıb,bir qədər də kənnara çəkildi Leyla.Onun hərəkət etməsi ilə,Ceyhunun baxışları qızın paltarının dərin yarığına sataşdı.Eynilə paltarı rəngindəki adə ayaqqabısı qızın ədasına sanki əda qatmışdı.Qoluna dolanan bir əllə özünə gəlib,yanında ona gülümsəyərək baxan qadına baxdı.
Hər şey nağıl kimi idi.Ceyhunun ona baxışı,özündən xəbərsiz olaraq başı ilə qısa salam verişi və Leylanın o salama verdiyi yarım yamalaq cavabı.Taki,əvvəlcə Ceyhunun qoluna sarılan əli,sonra isə o qolun sahibi olan qadını görənə kimi.Gözlərini qaçırdı.İndi hər şeydən əvvəl Zəriflə Səlimi düşünməli idi!Yalnız onları!Dərindən nəfəs alıb,dəyişən halını ətrafdakılara bildirməməyə çalışdı.
Bu günü,bu anı,özlüyündə,gizlindən-gizlinə o qədər düşünüb,fərqli-fərqli o qədər ssenarilər yazmışdıki...Amma o düşüncələrin heç birinin içində bu cürü yox idi.Qadını görən kimi içindən kədər yüklü səsi ilə pıçıldamışdı Leyla."Nərgiz Yerəl!"
Daha sonra,qadının bir zamanlar özündən əmin görüntüsü gəldi gözlərinin önünə.Ona dediyi sözləri xatırladı Leyla!Nərgiz çıxıb getməsini,Ceyhunun əvvəl-axır ona gələcəyini demişdi.Leyla isə saf kimi ona inanmamışdı.Necə də yanılmışdı.Nəticədə isə,onun dediyi olmuş,Ceyhun Leylanı qovmuş və o da çıxıb getmişdi.Ceyhun da...Nərgizə geri dönmüşdü!
Üzündən gülümsəməsini pozmadan,kənarda dayanıb,Zərifin çıraq başına çevrilməsini izlədi.Daha sonra isə evi yenidən vağzalı sədası bürüdü.Leyla isə bəylə gəlinə gülümsədikdən sonra,hər kəsdən əvvəl tərk etdi otağı.Boğulurdu!Onu o qadınla qol-qola görməyə daha çox dayana bilməmişdi!Həyətə çıxıb,çaşqınlıqla sağa-sola baxdı.Boğazında düyümlənən qəhəri