r ...Bəlkədə içinizdən kimlərsə bir zamanlar onları oxumuşdu )Yuxudan oyandım bir səhər sənsiz,
Dedim,yaşayaram,bir təhər sənsiz.
Üstümə yıxıldı bu şəhər,sənsiz,
Öz daşın,torpağın əzdi bu şəhər.(Kənan M.M)
Hər şeyin nöqtəsinin qoyulduğu an idi o an.Leylanın gedişinin təsdiqi idi.Qısqanclığın son həddi,çarəsizliyin başlanğıcı idi.Onsuzluğun sübutu idi!
O adamın adını Leylanın özündən eşitmişdi.Onunla bigə xəyalları var idi Leylanın.Uşaqlıq xəyalları.Ondan danışdığında belə gözləri işıldadığı üçün bir zamanlar çox qısqanmışdı Ceyhun Leylanı.Və,həyata bax ki,həmin adam indi,Leylanın yanında idi.Həmdə çəkinmədən,əminliklə onu gələcəyi etmək istədiyini deyirdi gözlərinin içinə baxaraq.Lənət olsun1Leyla onun idi!Yalnız onun!Qovsa da,sevsə də,sevməsə də,incitsə də,incinsə də,o yalnız Ceyhunun idi!Gedərkən,məktubunda onu unudacağına dair and içmişdi Leyla.Yəni onu beləmi unudacaqdı?Başqasının etdiyi təklifi qəbul edib,onun həyat yoldaşı olaraqmı?Bunları düşünmək belə,bütün mənliyini əsir alır,qəlbinin heç vaxt dadmadığı acını daddırırdı ona.
Siqaret çəkmək üçün balkona çıxığında,iri balkonun küncündə ulduzlara baxan qızın fərqində deyildi.Təmamilə,əks istiqamətdəki küçcə gedib,yandırdığı siqaretindən dərin bir güllab alıb,zəhərlədi yenidən ciyərlərini.Daldığı fikirlərdən,kənardan gələn səs çıxardı onu.Başını çevirdiyində gördü onları.Görüb,məhv oldu.
Martin,deyinərək,pencəyini çıxarıb,qızın çiyinlərinə saldı.Zarafatyana qızın burnunu barmaqları ilə sıxıb,əlini havaya qaldırıb,ovucunu ulduzlara doğru qaldırıb,güldü.
-Yadındadı?
Leyla gülərək onun etdiyi hərəkəti edib başı ilə sualına cavab verdi.
-Hava sərinləyib.Gəl içəri keçək.
-Yox.Səs-küydən başım şişdi onsuzda.
Leyla,yenidən üzünü göyə çevirib,iç çəkdi.Gözündən xəbərsizcə süzülən bir damla yaşı,Ceyhun görmədi.Onun üçün axıtdığı saysız,hesabsız göz yaşlarını görmədiyi kimi,bunu da görmədi.Martin,əlləri cibində,onun yanında dayanmışdı.Gecikmişdi adam.Sevgisinə,xəyallarına,arzularına.Ən əsası isə uşaqlığına