altında,içəridən gələn musiqini eşitmişdi…Onların musiqisi.Bir İstanbul masalı…O günü xatırladığında yenidən qəlbində o incə sızıltını hiss etdi.Leylanın bu musiqini sevirəm deyib,səsini artırması,daha sonra ayaqyalın həyətə qaçıb,yağan xırda yay yağışının altında öz özünə hərək etməyi və daha sonra Ceyhunu da öz rəqsinə qatmağı.O gün,saat gecənin neçəsi olduğunu belə bilmədən,yüksək səsli musiqinin sədaları altında,yay yağışı yağarkən,yorulmadan rəqs etmişdilər.Hər ikisinin də qəh-qəhəsinin səsi,evin həyətinə yayılarkən,birdən möhkəm qucaqlamışdı Leyla Ceyhunu.Sanki bu hekayənin bir İstanbul nağılı olmasını istəmirmiş kimi,möhkəm qucaqlamışdı…
İndi,yenidən o günləri xatırlamaq da əzab idi Ceyhun üçün.O günü isə,gördüyü bu mənzərə ilə xatırlamaq isə,əsil əzab idi.Qısqanclıq yenidən,bütün bədənini əsir aldığında,əlləri yanında yumruq olub qalarkən,dişlərini bir-birinə möhkəm sıxmışdı.Uzaqdan belə olsa,dəqiq gör bilməsə də,hiss etmişdi o rəqs vaxtı,Leylanın o adama olan baxışlarını,toxunuşunu.Məhz elə o an,donmuşdu elə bil damarlarından axan qan.O an,bildiyi bir gerçəyi dərk etmişdi.Oyanmışdı yuxusundan.Ceyhun gecə gözlüsünü itirmişdi.Bəzən dörd səhv bir düzü aparmırmış.Bunu başa düşmüşdü Ceyhun.Bir səhv bir düzünü aparmışdı.
Rəqsləri nəhayətki bitdiyində,Leylanın ayağı qalxıb,o sarı adamınkına dolandığında,saçları bir anda açılaraq,kürəyinə tökülmüşdü.Bütün bunların bəlkə hər birinə göz yuma bilərdi.Ancaq,onun alnına dəyən,başqasına aid dodaqlar çökdürmüşdü Ceyhunun yük dolu çiyinlərini.O anda batmışdı tikan yığını qəlbinə.Məhz ağlına gətirdiyi bir fikir sayəsində dolarkən adamın gözləri,kəsişmişdi onun gözləri ilə gözləri.Düz içinə baxmışdı pəncərə arxasından gecə gözlüsünün gözlərinə.Aşiqi olduğu baxışlar başqa birinə sevgi ilə baxarkən,Ceyhunun gözlərinə dəydiyində,yenidən donuqlaşmışdı.Sönmüşdü yenidən işığı.Leyla,gözlərini ondan qaçırdığı bəs etməzmiş kimi,arxasını da dönmüşdü.Yəni,indi,o adama aşiq idi?Düşündüyü ilə diksindi.Beynindən qurşun yemiş kimi