i hiss etdi bir anda özünü.Sonra bu düşüncə də gülməli gəldi ona.Özlüyündə özünü ələ də saldı hələ.Atmaq istədi düşündüyü ehtimalı ağlından.
"Guya nə vaxtsa beyninə qurşun dəyibdə.Özünü necə elə hiss edə bilərsən ay axmaqların kralı?"
Axmaq!O axmaq idi!O ona möhtac idi.Gülüşünə,baxışına...möhtac.Otağa girdiyində isə gördüyü mənzərə qarşısında elə o an,orada ölmək istəmişdi.Qucaqlamışdı.O adamı qucaqlamışdı.Qoxusunu içinə çəkməsinə,saçlarına toxunmasına icazə vermişdi.Zərifin dediklərini belə eşitməmişdi qulaqları.Ya da,Səlimin Zərifi hirslə otaqdan çıxarmasına belə heç əhəmiyyət verə bilməmişdi.
Donmuşdu.Beyni,qəlbi.Donmuşdu.Daha sonra isə qız gözlərini qaldırıb,Ceyhuna baxmışdı.Arada bəlkə sözlə deyilən bir tək söz belə yox idi,amma onların o baxışları,otaqda olan digər iki şəxsə çox hekayə danışmış,çox şey başa salmışdı.
Başın sağ olsun mənliyim.Böyük bir eşqi basdırdım qəlbimdə.Qazıdıqca qazıdı içimi sevgim.Məndən o yana heç nə qalmadı əlimdə.Yedikcə yeyib,bitirdi mənliyimi mənliyin.Sevməyəcəm dedikcə çoxaldın içimdə bakteriya kimi.Deşik açdın qəlbimdə ey eşq!Nəyim var,nəyim yox süzülüb getdi oradan.Yox oldu.Bitti!Görmədikcə gözlərini gözlərim,tutmadıqca əllərini əllərim,toxunmadıqca sənə ruhum elə bildim sən də çıxacaqsan ruhumdan.Nə böyük yanlış!Sənin atəşinlə kül olub,küləklərlə əsib uzaqlara süzülüb çırpınan ruhum belə min parçaya ayrıldı.Bitti,getdi…Heç nə qalmadı MƏNdən geriyə içimdəki böyük SƏNdən başqa...
Başın sağ olsun RUHUM...məkanın rahatlıq olsun.Sandım ki,belə etsəm taparam rahatlığı.
Bağışla məni MƏNLİYİM.Unutmuşdum.Onu görən ilk andan etibarən rahatlığımı,güvənimi,hüznümü belə yalnız ona verdiyimi.Mən özüm başlı-başına Sən olmuşkən necə qıydın mənim sənimə?
Yatağında oturmuş,əllərini sinəsində çarpazlamışdı.Səssizliyi pozan isə qoluna düşən göz yaşının çıxardığı səs idi.
dıp...dıp...dıp…
Ruhu boşalmışdı.Yox olmuşdu.Çəkdikləri yetməzmiş kimi otağından iki otaq o tərəfdəki otaqda cüt idilər.Nərgiz və Ceyhun.Utanmadan Zərifə baxıb demişdi