Nərgiz. "bizə bir otaq.." deyə.
Gözünün önündə canlandırdığı,beynində qurduqları ox kimi batdı qəlbinə.Ucu paslı bir ox!Üşüyürdü.Bədəni deyildi üşüyən.Ruhu idi.Qapısı yavaşca açıldığında qaranlıqda başını qaldırıb gələnə baxdı.Zərif yanında oturub bir kəlimə belə demədən qollarını dolamışdı onun boynuna.Titrək səsi ilə dillənmişdi.
-Leyla...mən...şey üzr istəyirəm.Vallah o sarı fahi... yəni onun da gələcəyini bilmirdim.Valla bilmirdim.Xəbərim yox idi.
Dediklərinə qarşılıq Leyla səssizcə göz yaşı axıdarkən çiyinlərini çəkmişdi önəmi yoxdu deyə.Ona sarılı nə qədər qaldığını bilmirdi amma ayrıldığında ürkəkliklə soruşmuşdu.
-E..eyni..offf...eyni otaqdadılar?
Bir ümid yox deməyini gözlədi amma Zərif çarəsizcə başını aşağı saldı.Dərin-dərin nəfəs aldı.Ağlamayacaqdı.Ağlamayacaqdı amma göz yaşları sözünə baxmırdıki...Ağzından səssiz bir inilti çıxdığında sözlər ah-naləsi olub otağı inlətdi.
-Haqqsızlıqdı!Mənə…mənə haqqsızlıqdı.Hər nə olarsa olsun.Bunu mənim…gözlərimin önündə etməməliydi Zərif.Bu qədər alçaq ola bilməz…bilməz…Bu qədər kor olmuşam yəni?Bu q..qədər ağılsız?
Səssizcə gülməyə başladığında yumruq etdiyi əlini ağzına basdırıb,Zərifə baxdı.Göz yaşları hələ də dayanmadan gözlərindən süzülürdü.
-Beyinsiz mən!Mən...mən bu alçaq adamın uşağını əgər xəbərim olsaydı,dünyaya gətirəcəkdim Zərif!Onu əgər itirməsəydim...İndilərdə bəlkə də xəstəxanada falan idim.
Eşitdikləri ilə Zərif dondu qaldı.Təəccüblə Leylaya baxarkən,dodaqları əsdi.Nə isə demək istədisə belə,sanki bütün sözləri itmişdi.Leyla isə qısıq və boğuq səslə danışmağa davam etməkdə idi.
-Mən...Onun kim olduğunu bilə-bilə qaldım onun yanında.Bütün olanları bilə-bilə dəfələrlə ona onun kim olmasının,nə olmasının mənim üçün əhəmiyyətsiz olduğunu dedim.O...o qədər vaxt gözlərimin içinə baxıb,kimliyini məndən gizlədərkən,mən...Ağılsız Mən!Sırd ona aşiq olduğumu başa düşdüyümdən...
Kəlimələr boğazında quruyub qaldığında,başını qoydu Zərifin sinəsinə.
-İstədim,bir gün belə olsa,artıq qalım