m yanında.İstədim,sadəcə onunla,onun olum.Mən bütün həyatımı sildim.Yalnız onu dünyam edərkən,o qovdu məni.Mənə fahişə dedi,amma,yatağına aldığı fahişə yerinə belə qoymadan qovdu Zərif.Özüm öz əllərimlə həyatımı xarabalığa çevirdim.Gülməli olansa nədi bilirsən?Mən o adama hələ də dəli kimi aşiqəm Zərif.Sevirəm onu.Bətnimdə olan canlının varlığını belə bilmədən,itirdim.Amma nə pis insanam ki,ona rəğmən hələ də o adamı düşünürəm mən.İstədim.Onun uşağını hər şeydən çox istəyərdim mən dünyaya gətirməyi..Ceyhun idi mənim bütünlüyüm.O da onun parçası idi.Amma mən itirdim.Hər şeyimi itirdim.Mən dünyamı itirdim.Bir iş itirdiyindən dəli olan adamın xəbəri yoxduki,mənim itirdiklərimin yanında onunki heçnədi.İndi isə o...o qadın hamilədi!
Udğundu.Qəhqəhəsi acı bir üsyana çevrilmişdi.Zərif nə edəcəyini bilmədən,əsən əllərini qaldırıb,qızın saçlarına qoydu.Onu tanıdığından bu yana ilk dəfə idi ki,Leylanın yaşadıqlarını ondan dinləyirdi.Bir kəlimə belə demədi.Çünki bilirdiki,bu vəziyyətdə insan qarşısındakının susmağını istəyərdi.Həm də hər şeydən çox!Onun indi,danışıb,içindəkiləri atmağa ehtiyacı vardı.
-Gözümün qabağında,o otaqda onunladı.Mən belə deyildim.Belə deyildimki?Bir sevgi qarşısında aciz qalacaq biri saymazdım özümü.Amma indi halıma bax.Onun qarşısında acizəm.Aciz və çarəsiz.Halbuki gəlmişdi o qadın.Gəlib mənə demişdi.Mən neylədim bəs?Axmaq kimi ona oadamı sevdiyimi dedim.Həmin gün,mən Ceyhuna heç nə demədən tutdum əlini.Öpüşünə qarşılıq verib,istiliyinə sığındım.Nə böyük ağılsızlıq.Mən artıq fırtınanın ortasında qalmış,balıqçı qayığı kimiyəm Zərif.Batdıqca,batıram bu eşqin içində...Həyətdə qurulmuş olan nahar süfrəsinə doğru getdiyində,üzündə heç olmadığı kimi bir təbəssüm vardı.Səhər yuxudan oyanıb,özünü güzgüdə gördüyündə,diksinmişdi.Sağolsun makiaj.Gözlərinin çökmüş və qaralmış altını,solmuş dərisini qısa vaxt ərzində canlandırmışdı.Masaya yaxınlaşarkən,ondan başqa hamının öz yerində əyləşdiyini görmüşdü.Martinin yanında əyləşdiyində,hər kəsi