ə yaşadığı o iztirabı,bir daha yaşamayacaqdı!Ona dəyməzdi!Dəyməzdi!Düşünmədən naxıra tərəf getdi.Qapının ağzında əlli yaşlarında olan Muxtar kişi onu görüb,gülümsədi.
-Qızım,Zərifin atı hazırdı.Amma hava pisdi.Yağış yağacaq.Bu havada ata minmək təhlükəlidi.Siz ona deyə bilərsiz bu günlük gəzməsin atla?Mən deyəndə vallah,sözümə qulaq asmır.
Onun dediklərini belə qulaqları eşitmirdi sanki.Boş gözlərlə kişiyə baxdı.Ağlına gələn fikirlə isə qəti bir səslə dilləndi.
-Atı gətirin.Mən sürəcəm!
Yaşlı kişi ona tərəddütlə baxdı.
-Amma qızım...
-Sizə atı gətirin dedim!Eşitmədiniz?Narahat olmağa isə ehtiyyac yoxdu!
O an,tək düşündüyü,sadəcə olaraq oradan uzaqlaşmaq idi.Necəliyini vecinə belə almırdı.Oradan uzaqlaşmaq və bir daha onların üzünü görməmək.Bir qədər sonra kişi narahat halda Fırtınanı onun yanına gətirdiyində,əlavə heç nə demədən,tərs atın üstünə minib,yönünü çevirdi və meşəyə doğru sürməyə başladı.Yağışın yağmağa başlaması,onsuzda sahibinin yanında belə başqalarına qarşı kobud olan atı,daha da narahat etdi.Tərsliklə sürətini artırdıqca,artırdı Fırtına.Leyla,nə qədər çalışdısa belə onu heç cür sakitləşdirməyi bacarmadı.Yəhərin üstündə müqavimətini bir qədər itirdiyində,əlindəki cilov ipini çəkdi.Ancaq bu Fırtınanı daha da qəzəbləndirdi və sürətini br qədər də artırdı.Leylanın ürəyi qorxudan döyünərkən,əlləri və ayaqları əsdi.Sürətlə küçdiyi yerlərə nəzər saldığında,harada olduğunu,yaxud,atın onu apardığını belə bilmirdi.Ölüb gedəcəkdi bu dağ yerində.Beli ağrıdığından,qamətini dik saxlamağı daha bacarmadı.Çökdü çiyinləri yavaş-yavaş.Qaralmış havada,göyün üzündə anidən bir şimşək çaxdığında at ürkdü və əvvəlcə yerində narahatlıqla tərpəndi.Sonra isə,kişnədi...Göy üzündə çaxıb, ani işıq əmələ gətirən şimşəyin səsinə qarışdı meşənin ortasında dəliyə dönmüş atın kişnəməsi.O an,Leylanın səsi batdı.Ya da,qışqırdısa belə,səsi o dəhşətli səsin qarşısında eşidilmədi belə.Qızın qəlbində baş qaldırmış üsyan idi əslində göydə yansıyan tufan.Bu çaxnaşma,Leylanın