çaxnaşması idi bəlkə də.Kim bilir...Bədəni nə zaman havalanıb,yerə düşmüşdü bilməmişdi onsuzda.Üstünə iri damlalar halında yağan dəli yağışa fikir vermədən,gözlərini çətinliklə açıb,göy üzündə hələdə fəryad qoparan qəlbinin əksinə.Üzündə,yox sayılacaq qədər az bir gülümsəmə əmələ gəldi.Gözləri çarəsizliklə yavaşca yumularkən,torpağın soyuqluğu belə üşütmədi bədənini.Qəlbinin ağrısı o an,bədənindəki ağrıdan üstün sayıldı Leylaya.Gözləri tamamilə bağlanarkən,dodaqlarından bir inilti çıxdı.Elə o an,bir qırmızılıq ilan kimi qıvrıldı qızın dodaqlarından çənəsinə doğru.Nə isə demək istədi,bacarmadı.Və,Leyla,içindən sakitcə öz-özünə fısıldadı sadəcə olaraq.
-Əlvida Həyat!
Zərif qonaq otağına gərgin halda girib baxışlarını Səlimin üstündə cəmlədi.Təlaşlı və narahat olduğu hər halından bəlli idi.Baxışları pəncərəyə çevrildiyində Səlim onun qaranlığa və çöldə başlayan tufana baxıb gözlərinin dolduğunu görüb gülümsəmək istədi amma onun gözlərində gördüyü ifadə başqa idi.Dəhşət,qorxu,nigarançılıq!
Ceyhunla Nərgiz televizorun önündə oturub film seyr edirdilər.Martin bir kənarda əlindəki kofe fincanına zilləmişdi baxışlarını.Səlim oturduğu yerdən tərpənmədən baxdı Zərifə.
-Zərif nə olub?Xortdan görmüşə oxşayırsan?
Gənc qız uqdunub yaşıl iri gözlərilə düz Səlimin boz gözlərinə baxdı.Kəkələyərək nəsə deməyə çalışdı.
-Şey...şey olub.Mən şey...yəni at..Muxtar dayı..Hava..Soyuq...
Səlim kimi otaqda olan hər kəs qəribə baxışlarını Zərifə çevirdilər.Səlim ayağa qalxıb onun qarşısında dayanıb əlləri ilə qızın qollarından tutdu narahatlıqla.
-Zərif yaxşısan sən?Mənə bax.Gözlərimə bax.Nə olub?
Dərindən nəfəs aldı.Fikirlərini toplamağa ehtiyacı vardı qızın o an.
-Bəlkə də önəmli deyil amma,şey Muxtar dayıya bu havada ata minməyəcəyimi deməyə getmişdim.Fırtına yerində yox idi və...Muxtar dayı dediki...
-Nə dedi?Atına nəsə olub?
-Hardasa iki saat bundan əvvəl Leyla Fırtınayla gedib.Mən onu otağında zənn edirdim.Əyni də nazik imiş.Fırtına dəlidi özün bilirsən.Bu vaxta kimi