meşədə yağışın altında axtarırdılar.Səlim su içində içəri girdiyində onun yanına qaçdı.Ağlamaqdan şişib qızarmış gözlərini ona dikdi.Səlim üzgüncə əlini qaldırıb qızın yanağını oxşadı və bir anda üstünün su olmasına baxmadan onu özünə çəkib bağrına basdı.Təəssüf dolu boğuq səslə fısıldadı.
-Heç bir yerdə yoxdu.Tapa bilmədik.At öz-özünə gəlib amma Leyla...o yoxdu Zərif.Rayon mərkəzinə gedən taksilərdən də soruşdurmuşam amma yoxdu.
Zərif qollarını ürkəkcə yavaş qaldırıb onun qollarının üstünə qoydu.Daha sonra isə eynən onun sarıldığı kimi möhkəmcə sarıldı ona hıçqıraraq.
-Bilirəm...bilirəm...ölməyib...hiss edirəm...Olmaz!Olmaz!Xəbər verək,yenə adam gondərsinlər axtarmaq üçün.Dayanmadan axtarsınlar nə olar Səlim...axtarıb tapsınlar Leylanı!O…O…Ölə bilməz!
-Bir gün hm...məsələn o qəzada ölsəydim nə olardı Ceyhun?
Adam dəhşətlə gözlərini açdı.Başı sinəsində olan qızın sevdiyi uzun saçlarını oxşayan əlləri əsdi,dondu qaldı.Bu necə bir sual idi belə?Ürəyinin sıxıntıdan,yalnız bir anlıq o ehtimalı düşünməsinin belə verdiyi hissdən,möhkəmcə çırpınmasını hiss edirdi.Elə bil dayanmadan,susuz qalaraq saatlarca qaçmışdı.Boğazını təmizlədi və özünü ələ almağa çalışaraq,səssizcə fısıldadı qızın qulağına.
-Bunu hardan çıxardın indi gücə gözlüm?
Qız çiyinlərini çəkib,başını qaldırıb,ona baxdı düşüncəli halda.
-Nə bilim.Maraqlı gəldi.Məsələn,uşaqlıqdan bu mənə onsuzda həmişə maraqlı gəlib.Görəsən mənim ölümüm necə olacaq?Sənə bu heç maraqlı deyil?Nə vaxt,harda,necə öləcəyini bilmirsən.Gözlərin əbədililiyə doğru bağlanarkən,məncə yanında heç kimin olmaması ürküdücü olar.Yada ki,izsiz bir yedə ölüm.Vaxtsız ölüm…Məsələn,o qəzanı heç kim gözləmirdi amma oldu.Və,biz ölümdən döndük.Düzü əsasda mən.
İç çəkdi adam.Gözlərini qəribə bir baxışla qızın gözlərinə dikərkən,əllərini o an,qızın uzun saçlarının arasında həbs etmişdi.Alnını onun alnına dayadı.Boğuq bir səslə dilləndi daha sonra.
-Bunu heç kim bilmir gecə gözlüm.Amma bir gerçək varki,sənin yoxluğunu düşünmə