ə ehtimalı…
Dayandı.Artıq heç nə deyə bilmədi.Qızın əlini qəfildən ovucuna alıb,dəli kimi sürətlə döyünən ürəyinin üstünə qoydu.
-Bu yersiz ehtimal belə,mənə belə təsir edirsə…inan,o zaman bu ürək dayanar!İnan ki,dayanar Leyla!
Ve Ceyhun,sözünü bitirər bitirməz,qıza bir söz deməyə icazə vermədən,gözündən axan yaşı da ondan gizlədərək,sərtliklə bağrına basmışdı.
Çarəsizlik içində,atını yağışın altında qaranlıq meşədə,o tərəf,bu tərəfə sürüb,onu axtarırdı.Gözündən süzülən yaş,yağışın suyuna qarışırdı o anlarda.Kim deyirdiki kişilər ağlamaz?Ağlayardı!Həmdə hönkürtü ilə ağlayardı!Hər şeydən əvvəl çarəsizlik ağladardı insanı.Cinsindən,irsindən,irqindən asılı olmadan.Heç bir yerdə tapa bilmirdilər Leylanı.Yox idi!Sanki buxar olub,havaya qarışıb,uçmuşdu qız!Yox idi!Heç var olmamış kimi yox idi elə bil.Sonra,bir səs eşitdiyinə əmin olub,dayandı.Diqqətini o gələn səsə yönəltdi.Bir inilti idi…Bu səsin sahibini isə tanıyırdı.Kim həyatında ən nifrət etdiyi insanın səsini unudardıki?Yenidən eşitdi o səsi.Sarı adamın səsi dayanmadan,artarkən,içindən şeytana lənət edib,səsə tərəf yönəltdi atı sürətlə.
Marin Leylanı çox yaxşı tanıyırdı.Etdiyi hərəkətləri analiz edib,nəticə çıxaracaq qədər yaxşı tanıyırdı onu.Leyla heç vaxt özü istəmədən belə məsuliyyətsiz bir hərəkət etməzdi.O an qızın nəyə bu qədər üzüldüyünü,ya da nə düşündüyünü də təxmin edirdi,ancaq ortada görünür çox başqa,onun bilmədiyi bir məsələ vardı ki,Leyla çıxıb getmişdi.Leyla,hər şeydən qurtulmaq istəmişdi!Lənət olsun!Onun yanına gəlib,uzaqlaşmaq istədiyini desəydi,onu ürəyi hara istəyirdisə apara bilərdi.Ya da getdiyi yerə onunla gedərdi.Amma görülən o idi ki,Leyla tək qalmaq istəmişdi və nəticəsi də ortada idi.Leyla yox idi!Səbri çatmayıb,dəstək üçün gələn axtarış qrupunun yanından ayrılıb,atı tamamilə tərs yünə çevirdi və meşənin dərinliyinə dürdü.Ürkən at,sürətlə hərəkət edərdi və hara gəldi gedə bilərdi.Ən yaxın ehtimal isə,Martin üçün olduqca uzaq yer idi.Meşənin lap dərinliyi.Dörd saata yaxın idiki,bu