anlığa gözləri barmağındaki sadə nişan üzüyünə sataşdı.Gülümsədi...Heç də dediyi kimi bəsit bir şey deyildi.Qəribədiki baxdıqca baxmaq istəyirdi barmağındaki dəyərə.Xırda qaşları o qədər zərif və ustalıqla islənmişdi ki,ilk baxışda bunu görmək olmurdu.Deməli həm də gözəl və əvəzolunmaz zövqü var imiş bu yad nişanlının...Telefonunun zəngini eşidəndə ekrana baxıb qaşlarını çatdı və zəngə cavab verməmiş sonlandırdı.Elə o anda Ceyhunun gülümsəyərək ona baxdığını gördü.Telefonun zəngi yenidən rahatlığını pozarkən bezgin halda hirslə yerindən qalxıb balkona keçdi.Xəfif esən yay küləyi üzünə vurarkən Ceyhunun da arxasınca gəldiyini də hiss edirdi.Telefona gələn zəngi laqeydliklə cavablandırdı.
-Nə?
-Leyla,həyatım qulaq as.
-Eşidirəm səni Toğrul!
-Oturub fikirləşdim və belə bir qərara gəldim ki,əzizim,evlənməyimizə ehtiyac yoxdu.Yəni bu məsələni çox böyütdüm.Sabah səhər tezdən ora gələcəm.Kim sənin nişanlını görmək istəyirdisə görər məni.Hətta istəyirsənsə elə bu dəqiqə gedim hava limanına.İki saata orda olaram inanki…Hər kəsdən iştirak etmədiyim üçün üzr istəyərəm.Nə bilim,nə lazımdırsa edərəm.Təki...təki biz ayrılmayaq.Sənsiz yaşaya bilmərəm mən.
-Doğurdan?
-Hə əlbəttəki,həyatım.Evlənmək istəmirsənsə,evlənmərik.Sən nəyi nə vaxt istəsən o vaxt olar Leyla.Sənə qarşı səhər kobud davrandım.Qəbul edirəm və mənə geri dönməyini istəyirəm.Səni sevirəm və səndən vaz keçə bilmərəm.
Leyla güldü.Qəribədir.Bu ikiüzlü insanla bu qədər vaxt nişanlı qalmağı ona ağıls;zlıq kimi görünürdü artıq.Ümumiyyətlə bu adama necə inanıb üzüyünü barmağına taxmışdıki?Onu həyatının mərkəzi etməyinə baxmayaraq o,ondan hər zaman yalnız bir şeyi tələb etmişdi.Yataq!İndi isə onu öz silahı ilə vurmağın fürsəti düşmüşdü əlinə.İstifadə etməli idi.
-Deyəcəklərin qurtardı?
-H..hə.
-Qulaq as.Səhər də dediyim kimi artıq nə sənə,nədə ki,kimdənsə istəyəcəyin üzrünə ehtiyacım yoxdu.Mənim heç kimə ehtiyacım yoxdu!İşi alıb-almadığımla maraqlanırsansa əgər,məncə kədərlənməyə başlasan yaxşı olar.Çünki,sənin