yayıldığında hər kəs o andan sonra sözün əsil mənasında dərin bir nəfəs almışdı.Həkimin ona sakitləşdirici iynə vurması ilə onsuzda oyaq qala bilmədən yuxuya getmişdi Leyla.Üstünə qalın yorğan atılmış,əyinə qalın paltar geyindirilmişdi.Bədəninin normal istiliyə qayıtması vacib idi çünki.Hər kəs öz otağına çəkilib,evin işıqları söndüyündə,saat,gecənin dördü idi.
Uzun dəhlizdə otağına tərəf gedərkən,bir qapının önündə dayandı.Əlini uzadıb,tutacağından tutdu və dərin bir nəfəs alıb,astaca qulpu aşağı endirdi.Qapını açıb,içəri girdiyində çatıq qaşlarının altındakı yaşıl gözləri doldu.Bir addım atıb,içəri girdiyində,qapını da arxasından bağlayıb,kürəyini qapıya söykədi.Nə irəli gedib,onun yanında dayandı,nədəki qapını açıb,çölə çıxdı.Səssizcə yatağında yatan qızı süzdü.Gecə gözlüsünü...Onun bu halda olmasının dolayı yolla belə olsa,səbəbkarı olduğunu bilirdi.Etdiyi səhvlər,yük olub,çiyninə yığılmışdı.Udğunub,yavaş,səs çıxarmamağa çalışıb irəli gəldi.Əlini uzadıb,saçlarına toxunmaq istədi,ancaq əsən əlini havada asılı qaldı.Digər əlini yumruq halına salıb,dişlərinə keçirdi.Qaranlıq otaqda,əzabının içində yanırdı adam.Alov-alov yandırırdı onu peşmançılığı.Bu gün onun öldüyünü düşünmüşdü.Bundan sonra onun bu həyatda olmayacağını düşünmüşdü.Daha sonra,otaqda çox asta,boğuq bir səs eşidildi.Diqqətlə qulaq asan olmasaydı,bu səsi sözsüzki nə eşidə bilərdi,nə də başa düşə.
-Mən öz əllərimlə öz quyumu qazdım Leyla.Üzünə baxa bilmirəm.Səsini eşidəndə,ölürəm.Mən...mən neylədim belə?
Əlləri ilə üzünü bağladığında,çiyinlərinin əsdiyi görülürdü.
-Əgər sən...sənə nəsə olsaydı,mən də...Məni ömür boyu bağışlamamağa,üzümə baxmamağa tam haqqın var.Amma yoxluğunla sınamağa...Sənin yoxluğunla,nəfəsinin,varlığının olmadığı bir dünya ilə məni cəzalandırmağa...Buna haqqın yoxduki gecə gözlüm...Yoxdu Leyla.
Qıza yaxınlaşıb,qoxusunu işinə çəkdiyində,gözündən axan iki damla yaş,onun saçlarına töküldü.Kədər içində gözlərini yumdu və gəldiyi kimi də səssizcə çıxdı otaqdan.Onlar üçün ayrılan