n otağa keçdiyində isə gözləri bu dəfə də yataqda dünyanı belə vecinə almadan yatan qadına sataşdı.Bu dəfə də gözlərini peşmanlıqla yumdu və hirs dolu baxışlarını Nərgizin üstündən çəkmədən,Qıraqdakı kresloya tərəf getdi.Bundan əvvəlki gecələr kimi kreslonu hirslə açıb,uzandı.Yaranan səs ilə Nərgiz yerində dik atılarkən,Ceyhunun gəldiyini başa düşüb,gülümsəyərək,yerini daha da rahatlayıb,yuxusuna davam etdi.Kreslodakı adamın isə gözlərini yumduğu an,gözünün önünə gələn görüntü,Leylanın huşsuz halda meşədəki görüntüsü idi.
Zərif otağına girib qapını bağladığında kürəyini qapıya söykəyib dərindən nəfəs aldı.Səlim düşüncəli halda ona baxarkən qız gözlərini yummuşdu.Qarşısında dayanıb danışmağa çalışdı.
-Yorğunsan.Yatmalısan.Yoxsa sən də xəstə olacaqsan...
Zərif yorğunluqdan və ağlamaqdan çökmüş yaşıl gözlərini açıb qarşısındakı adama baxdı hissizcə.Özündə danışmağa güc tapıb gülümsəməyə çalışdı buruqluqla.
-Vecinəyəm?
Qarşıdan səs gəlməyincə yerindən tərpənib yatağa doğru sürüklədi yorğun bədənini.Alayla gülümsəməsinin yaratdığı səsi Səlim eşitmişdi.Verdiyi sualın cavabını acı içində özü cavablandırdı gənc qız.
-Deyiləm...
Daha sonra isə otağın içindəki hamama girib əynini dəyişib yenidən otağa döndüyündə Səlimin çoxdan kənardakı divanda uzandığını görüb öz-özünə içindən güldü.Yatağına girib üstünü örtdükdən sonra gözlərini yumub pıçıldadı qısıq səslə...
-Gecən xeyrə...Səhər tezdən gözünü zorla açdığında,ağ tavanla qarşılaşıb,bir nəfəs alaraq yenidən yumdu gözlərini.Yerində tərpəndiyində,bədəninin kəskin ağrısını hiss etdiyində,üzünü buruşdurdu.Bura necə gəldiyini belə bilmirdi Leyla.Ağlında olan son şey,şimşəyin çaxmasına baxması idi.Sonrası isə qaranlıq idi Leyla üçün.Əvvəl harada olduğunu belə dərk etmədi.Daha sonra Zərifin evindəki otağında olduğunu bildi.Deməli kimsə onu axtarıb,tapmışdı.Yerindən doğrulub,qalxmaq istədiyində,bədəninin küt ağrısı ilə yerində inildədi və o anda ayağının və qolunun sarılı olduğunu görüb,öz halına güldü.Bir neçə ay əvvəl də