bundan betər haldaydı.Yenə ölümdən dönmüşdü.Və,ən əsası isə o idiki,hər ikisinin ə səbəbi eyni adam idi.Otağın qapısı açıldığında,qarşısında gördüyü ilə qaşlarını çatdı.Bu...bu necə bir üzsüzlük idi belə?Bu qız hansı ağılla onun otağına gələ bilərdi axı?
Saatın çox erkən olmasına baxmayaraq,Zərif yerindən qalxıb,hazırlandı.Leylanın yanında olmalı idi.Evdəki adamları oyatmamaq üçün,olduqca yavaş hərəkət edirdi.Mətbəxə keçib,çayı dəmlədikdən sonra,Leylanın otağına doğru gedəndə,içəridən səs gəldiyini eşidib,ayaq saxladı.Qapının az da olsa açıq olması səbəbindən içəridəki söhbəti eşidib,bütün sinirlərinin də başına vurmasına bəs etmişdi.Onsuzda çoxdandır hirsini tökməyə adam axtarırdı Zərif!
Leyla,qarşısındakı qadına baxıb,üzünü buruşdurub,dərindən nəfəs aldı.O anda üzü çəkdyi ağrının təsirindən yenidən buruşmuşdu.Yenə dərin bir nəfəs ala bilmirdi.Qabırğalarındakı ağrı canını yaman incidirdi.Zəif və solğun səslə dilləndi.
-Nə istəyirsən?
-Şey...mən...belə olsun istəməzdim.
-Gördüyün kimi bərbad vəziyyətdəyəm və danışmağa halım yoxdu.Hələ səninlə heç!
Nərgiz sıxıntı ilə gülümsəməyə çalışıb,danışığına davvam etdi.Səsindəki kinayəli ton isə Leylanı özündən çıxarmağa bəs edirdi.
-Bax Leyla.Səndən ötrü ürəyimin getmədiyini bilirsən.Bu cür nömrələr ilə hər kəsi inandıra bilərsən,amma məni yox!
-Nə?
-Nədi çox ağıllısan sən?Ağlınca yun oynayıb,meşəyə getdin,atı da hoop geri göndərdin.Sonra da yerə uzanıb,səni qurtarmağa Ceyhunun gəlməyini gözlədin düzdü?Sənə pis xəbərim var.Təəssüf edirəm.Səni qurtaran ağ atlı şəhzadə Ceyhun deyildi.Martin idi.Artıq o beyninə yazsan çox yaxşı olar məncə əzizim.Ceyhundan əl çək!Düş yaxasından.O yazında ata olacaq!Mənim uşağımın atası!Başa düşürsən?
Leylanın üzündəki təəccüb ifadəsi soldu və gülməyə çalışdı.Bədənindəki ağrıdan,bunu belə doğru edə bilmədi.Əllərini ağrıyan başına qoyub,gözlərini qısdı.
-Nərgiz!İnan artıq bütün sinirlərimi yerindən oynadırsan!Bax,ciddiyəm.Düz sözümdü.Sən Allah vur qoluna apar sənin olsun!İstədiyin