tonuna,danışığına bax.Sanki ...sanki...
Qız qaşlarını çatıb ayağa qalxdı.Səsindən hirsini cilovlamağa çalışdığı açıq-aydın bilinirdi.
-Bu söhbət burada bitmişdir Toğrul.Bir az da burada qalsam söhbətimiz şiddətli davaya çevriləcək və inan ki,bu dəqiqə səninlə dava etməyə heç halım yoxdu.
-Otur yerinə Leyla.Söhbət bitməyib hələ.
-Toğrul!Mənimlə belə danışa bilməzsən!Təbii ki, nişanlınam ancaq qulun deyiləm.İyirmi dörd yaşında azad biriyəm mən.
-Leyla! -dedi adam bu dəfə daha sərt səsle.İndi o da ayaga qalxmisdi.Masanın üstündən telefon ve maşın açarını götürdü.
-Toğrul inan çox yorğunam əzizim.Otağıma qayıdıb sadəcə olaraq uzanıb yatmaq istəyirəm.Sabahkı dəvət üçün hazirlanmiş danışıq nitqime də nəzər salmalıyam.
-Sən…sənin işin,sənin şirkətin,sənin dəvətlərin.Mən bu həyatın harasındayam deyə bilərsən?
Leyla ona yaxınlaşıb əlini tutdu.Gülümsədi.
-Sən mənim nişanlımsan.Gələcəkdə evlənəcəyim adam.
Hərçənd ki,bu evlənmək məsələsinə özü belə inanmırdı,amma vəziyyətdən tək çıxış yolu bu cümləni qurmaq olduğunu hiss etdi.Qolunu qızın belinə keçirib onu özünə tərəf çəkəndə dodaqlarına bir öpüş qondurmaq istəsə də qız,ustalıqla dodaqlarını qaçırdığında onun dodaqları qızın yanağına toxundu.Onun bu hərəkəti Toğrulun hirslənməyinə səbəb olsa da bunu o anda Leyalaya biruzə vermək istəmədən yumuşaq səs tonu ilə danışığına davam etdi.
-Sevdiyimlə evlənmək mənim haqqımdı Leyla.Amma görünür sən bu haqqı heç vaxt mənə tanımayacaqsan.
Qız bır qədər sakit görünməyə çalışsa da hirsi gözlərindən bəlli olurdu.Dərindən nəfəs alıb,fikrini toplamağa calışdı.
-Bu sözündən nə başa düşməliyəm?
Hirsini var gücü ilə cilovlamağa çalışsa belə qarşısındakı qızın,nişanlısının ona qarşı olan bu cür soyuqluğu,evliliyə qarşı etinadsızlığı bütün hisslərini alt-üst etməyə bəs edirdi.Odurki,bir qədər yüksək səs tonu ilə dişlərinin arasından hiddətlə cavabladı Leylanı.
-Heç!Böyük bir heç!
-Hirslisən.Sonra danışaq bəlkə hm?
Oğlan heç bir söz demədən arxasını dönüb uzaqlaşmışdı.Gənc qız