geri çəkməyə çalışdığında Ceyhun buna icazə vermədi.Əksinə,tutuşu daha möhkəm oldu və kənara,gözlərdən uzaq bir küncə doğru addımladığında qızı da özü ilə çəkmişdi. Əlləri hələdə Leylanın əlini tutarkən,boğulduğu və nə olarsa olsun,bütün ömrü boyunca onu məhv edəcək olan o qəhvəyi gözlərə dikdi gözlərini.
-Mən…Leyla,xahiş edirəm.Səninlə həqiqətən də danışmalıyam mən.
-Nə?
Qıza yaxınlaşdı bir qədər.Leyla arxa-arxaya addımladıqca Ceyhun ona yaxınlaşmağa davam edirdi və birdən kürəyinin dəydiyi divarla,artıq getməyə yeri olmadığını anlayıb,hirslə qaşlarını çatdı.Üzünə düşən saçı,Ceyhun əlini uzadaraq geriyə çəkdi və həmin an,Leyla heç nə edə bilmədi.Nə etiraz edə bildi,nədə ki,kənara çəkildi.Ceyhunun gözlərindəki ifadə onun üçün o qədər yad idiki.O gözlərin dərinliklərində elə böyük bir kədər və peşmanlıq var idi ki,bu fikirlə özünə gəldi.Yanılırdı!O heç vaxt kədərlənməz və heç vaxt etdiyi hansısa hərəkətə görə peşmanlıq hissi duymazdı!
-İcazə ver...

Dayandıqları yerə vuran zəif işıqsa onun o başalıcı gözəlliyini seyr edərkən,mənliyini əsir alan peşmanlıqla pıçıldamışdı Ceyhun.Leylanın üz ifadəsindən heç nəyi başa düşmədiyini görüb,ona nəsə deməyə fürsət vermədən,üzünü üzünə bir qədər də yaxınlaşdırıb,yenidən pıçıldadı.
-Yalvarıram gecə gözlü icazə ver...
Üzünə vuran onun ilıq nəfəsi ilə gücünü itirdi Leyla.Ruhu bədənindən uçub getmişdi elə bil və nə edəcəyini belə bilmirdi.Hərəkətsiz vəziyyətdə təəccüblə baxdı onun üzünə.Ceyhunun bir əli,hələdə onun saçlarında dolaşarkən,dodaqlarını yaxınlaşdırıb,alnına kiçik bir öpüş qondurdu.Dolmağa başlayan gözlərini yerə dikdi və onun dediklərini dinləməyə başladı.
-Açdığım yaraları sarımağıma icazə ver gecə gözlüm.Peşmanlğımın məni nə hala gətirdiyini göstərməyimə icazə ver.Yenidən,gözlərinin işığını,təbəssümünün səbəbi olmağıma icazə ver.Yalvarıram.Belə olmur.Sən olmadan…olmur ki…Ürəyimin,ruhumun,varlığımın sənə aid olduğunu və hər zaman olacağını göstərməyimə icazə ver nə olar.
Bir anda Leylanın yaşla və nifrətlə