mənim mənliyimi əlimdən almısan Ceyhun.
Əsən əllərini yenidən qaldırıb,gözlərindn axan yaşları qurulamağa çalışdı.Bunun da heç bir təsirinin olmadığını bildiyində,hirslə əllərini saçlarında gəzdirdi Leyla.İndi səsi aha yavaş və boğuq çıxırdı.
-Mən...Hamiləymişəm.Ona da shib çıxa bilmədim mən.İtirdim...Varlığından belə xəbərim olmayanımı itirdim.
Çətinliklə də olsa etdiyi bu etirafdan sonra gözlərini qarşısındakı adama çevirdiyində,digər deyəcəyi bütün cümlələr düyümləndi boğazında.Nəfəsi daraldı Leylanın.O...O heç vaxt qarşısında göz yaşı axıdan bir kişi görməmişdiki bu vaxta kimi.Bunu necə həzm edə bilərdi axı?Həm də ağlayan Ceyhundan başqası deyildisə,bu Leylanı daha da incidirdi.Ceyhunun yanağını isladan hər damla yaş,Leylanın əzabına əzab qatırdı sanki.O an Leyla baş düşdü ki,Ceyhun,ona yaşatdığı ağrı-acılrın hər birini artıq özü də yaşayırdı.Qızın etiraf edəcəyini bilə-bilə iri bir addım atdı ona doğru və bir anda,qızın bədənini öz bədəninə çəkib,onu bağrına basdı Ceyhun.Leylanın hıçqıra-hıçqıra ağladığını görüb,üzünü onun saçlarına basdırarkən,sanki mümkünmüş kimi,qızı daha da möhkəm qucaqladı.Onun çəkdiyi bütün əzabları,bütün kədərini özünə götürmək istər kimi qucaqladı qızı.
-Leyla...kaş...kaş ki,zamanı geri ala biləydim.Kaş ki,yaşadığın ağrıları öz üstümə götüreə biləydim.Çəkdiyin acıların hamısını çəkib ala biləydim səndən.Səni sevirəm...Sevirəm.İnanmasan da,artıq bu sevgini istəməsən də mən səni çox sevirəm.Səni ilk gördüyüm andan dəli kimi sevirəm və bu sevgi elə böyükdü ki,artıq canımı ağrıdır.Mən...sənin kim olduğunu bilmədən,gülüşünə tutulmuşdum.Gözlərindəki işığın məhbusu olmuşdum gecə gözlü gözəlim.Hər şeyi məhv etdim.Mən etdim.Bir səhv bəs etmirmiş kimi durmadan,səni incidəcək,bizə ziyan vuracaq səhvlər etdim.Bağışla...Yalvarıram bağışla.Sənə yaşatdıqlarım üçün,yalvarıram...
Qollarında olduğu adama dəli kimi aşiq idi Leyla.Onu özündən vaz keçəcək qədər çox sevirdi.Bütün yaşadıqlarına,olanlara rəğmən bu sevgi,azalmaq əvəzinə çoxalmışdı